Katalog podatności CVE

W Nuxt w wersjach od 3.0.0 do 4.6.3 serwer deweloperski może ujawnić pakiet deweloperski Nitro 2 pod <buildDir>/dev/index.mjs poprzez serwowanie plików Vite, gdy serwer jest osiągalny przez HTTP. Nitro wstawia do tego pakietu prywatne wartości runtimeConfig rozwiązywane w czasie budowania, w tym sekrety skonfigurowane w nuxt.config, a Nuxt 4.6.0 i nowsze wstawiają także wygenerowany deweloperski appSecret. Domyślne wiązanie do localhost ogranicza ekspozycję zdalną, buildy produkcyjne i Nitro 3 nie są podatne, a konfiguracja dostarczana wyłącznie przez zmienne środowiskowe NUXT_* przy starcie serwera nie jest wstawiana. Problem naprawiono w wersji 4.6.3.

W Nuxt w wersjach od 4.6.0 do 4.6.3 klient z dostępem TCP do wystawionego serwera deweloperskiego może wysłać zdarzenie nuxt:dev:client-error przez gniazdo HMR z bezwzględną ścieżką pliku na końcu komunikatu. Serwer deweloperski odczytuje ten plik podczas budowania raportu błędu klienta i zwraca jego zawartość przez nakładkę błędu, kanał błędów deweloperskich i raport terminala, omijając listę dozwolonych Vite server.fs. Domyślne wiązanie do localhost ogranicza ekspozycję zdalną, żądania cross-origin z przeglądarki są odrzucane, buildy produkcyjne i Nuxt 3 nie są podatne, a interakcja z przeglądarką nie jest wymagana. Problem naprawiono w wersji 4.6.3.

W skrypcie `run` kontenera instalatora openshift-ansible występuje luka polegająca na pobieraniu i wykonywaniu zdalnych skryptów inwentarza i skryptów dynamicznych bez weryfikacji integralności. Atakujący w ramach ataku typu Man-in-the-Middle lub po przejęciu serwera HTTP dostarczającego te skrypty może podstawić dowolny plik wykonywalny, który zostanie uruchomiony z uprawnieniami użytkownika instalatora i pełnymi uprawnieniami do provisioningu klastra.

Ten identyfikator CVE został odrzucony lub wycofany przez organizację CVE Numbering Authority. Brak dostępnych szczegółów technicznych dotyczących podatności.

Ten identyfikator CVE został odrzucony lub wycofany przez organizację CVE Numbering Authority. Brak dostępnych szczegółów technicznych dotyczących podatności.

W IDrive Backup for Windows w wersji 7.0.1.1 i starszych lokalny atakujący może wykonać dowolny kod za pośrednictwem komponentu id_service.exe. Problem naprawiono w wersji 7.0.1.2.

W IDrive Backup for Windows w wersji 7.0.1.1 i starszych lokalny atakujący może wykonać dowolny kod za pośrednictwem komponentu id_service.exe. Problem naprawiono w wersji 7.0.1.2.

W bibliotece pyasn1 przed wersją 0.6.5 dekodowanie binarnego typu REAL buduje dużą mantysę oktet po oktecie poprzez przesuwanie rosnącej liczby całkowitej i kopiowanie pozostałego łańcucha bajtów. Złośliwe dane ASN.1 z dużymi mantysami powodują kwadratowy czas dekodowania, co może zająć rdzeń CPU na sekundy lub dłużej i doprowadzić do utraty dostępności.

W bibliotece pyasn1 przed wersją 0.6.5 dekodowanie konstruowanego typu BIT STRING wielokrotnie przesuwa i kopiuje pełną wartość bitową narastającą z wcześniejszych fragmentów. Złośliwe dane BER lub CER z wieloma fragmentami konstruowanego BIT STRING powodują kwadratowe zużycie CPU podczas dekodowania.

W bibliotece pyasn1 przed wersją 0.6.5 dekodowanie konstruowanych łańcuchów znaków oraz typu ANY o nieokreślonej długości wielokrotnie konkatenuje fragmenty do rosnącej wartości bajtowej. Złośliwe dane BER lub CER z wieloma fragmentami powodują kwadratowe zużycie CPU podczas dekodowania.

W bibliotece pyasn1 od wersji 0.3.3 do 0.6.5 dekodowanie kontenerów bez schematu przechowuje TagSet każdego zdekodowanego komponentu w rosnącym zbiorze, mimo że wystarczy rozróżnić jeden typ tagu od wielu. Złośliwe dane BER, CER lub DER z wieloma różnymi długimi identyfikatorami tagów powodują kwadratowe zużycie CPU podczas dekodowania.

W PHPUnit od wersji 13.4.0 do 13.4.4 logika TestCase::coverageFilesDirectory() tworzy pliki tymczasowe dla pokrycia kodu PHPT w przewidywalnym katalogu phpunit-phpt pod sys_get_temp_dir() i używa go ponownie bez weryfikacji właściciela i uprawnień. Lokalny atakujący w systemie wieloużytkownikowym ze współdzielonym katalogiem tymczasowym może zastąpić wygenerowany plik zadania przed wykonaniem go przez proces potomny, umożliwiając wykonanie dowolnego kodu z uprawnieniami dewelopera.

W bibliotece node-forge przed wersją 1.4.1 dekodowanie ASN.1 wewnątrz wartości BIT STRING nie stosuje konsekwentnie skonfigurowanego limitu maxDepth i rekurencyjnie zachowuje kopie na każdym poziomie zagnieżdżenia. Złośliwe dane DER z zagnieżdżonymi BIT STRING mogą powodować nadmierną rekurencję, zużycie CPU i kwadratowe zużycie pamięci podczas asn1.fromDer().

W bibliotece node-forge przed wersją 1.4.1 przestarzałe OID rozszerzeń 2.5.29.10 i 2.5.29.13 są parsowane jako basicConstraints, a pki.verifyCertificateChain() używa pierwszego rozszerzenia o tej nazwie. Jeśli zaufany CA wystawi certyfikat z atakującym dostarczonym przestarzałym rozszerzeniem przed prawdziwym rozszerzeniem basicConstraints, posiadacz certyfikatu może zostać uznany za CA i wystawiać certyfikaty dla dowolnych nazw.

Biblioteka node-forge przed wersją 1.4.1 wymuszała ograniczenie długości ścieżki (basicConstraints.pathLenConstraint) certyfikatu CA tylko wtedy, gdy certyfikat zawierał także rozszerzenie keyUsage. Atakujący posiadający klucz prywatny takiego CA lub podrzędny certyfikat CA mógł zbudować łańcuch przekraczający zadeklarowaną długość ścieżki, który nadal przechodził walidację pki.verifyCertificateChain(). Problem naprawiono w wersji 1.4.1.

W bibliotece node-forge przed wersją 1.4.1 implementacja forge.tls.createConnection() kontynuuje przetwarzanie po tym, jak rekord TLS innego typu przerwie fragmentaryczną wiadomość handshake. Zdalny peer może wywołać nieprzechwycony TypeError w process(), powodując awarię połączenia lub procesu hostującego.

W bibliotece node-forge przed wersją 1.4.1 przetwarzanie odebranych rekordów TLS odbywa się rekurencyjnie, zużywając jedną ramkę stosu JavaScript na rekord w jednym fragmencie wejścia. Zdalny peer może wysłać tysiące małych rekordów naraz i wyczerpać stos wywołań, powodując nieprzechwycony wyjątek i odmowę usługi.

W bibliotece node-forge przed wersją 1.4.1 opcja tagLength dla AES-GCM przekazywana do start() nie była walidowana podczas odszyfrowywania przez forge.cipher.createDecipher(). Gdy aplikacja wyliczała tagLength z otrzymanych danych lub używała niezdefiniowanej bądź zerowej wartości, a tag uwierzytelniający był pusty lub brakujący, decipher.finish() akceptował nieuwierzytelniony szyfrogram. Problem naprawiono w wersji 1.4.1.

W bibliotece VTK w wersji 9.6.1 występuje przepełnienie bufora na stercie w funkcji vtkWindBladeReader FindVariableOffsets. Specjalnie spreparowany plik .wind może wywołać przepełnienie bufora.

W bibliotece VTK w wersji 9.6.1 występuje odczyt poza granicami bufora w funkcji vtkChacoReader InputGraph2. Specjalnie spreparowany plik chaco może wywołać odczyt poza granicami.