Katalog podatności CVE

Dell OpenManage Enterprise w wersjach przed 4.8.0 zawiera podatność typu Injection wynikającą z niewłaściwej neutralizacji specjalnych elementów w danych wyjściowych używanych przez komponent podrzędny. Wysoko uprzywilejowany atakujący z dostępem do sieci sąsiedniej może wykorzystać tę podatność do wstrzyknięcia skryptu.

Dell OpenManage Enterprise w wersjach przed 4.8.0 zawiera podatność obejścia uwierzytelniania poprzez podszywanie się (spoofing). Nieuwierzytelniony atakujący z dostępem do sieci sąsiedniej może wykorzystać tę podatność, prowadząc do kradzieży sesji.

Dell OpenManage Enterprise w wersjach przed 4.8.0 zawiera podatność niewłaściwej neutralizacji elementów specjalnych w poleceniach systemu operacyjnego (wstrzyknięcie poleceń OS). Niskouprzywilejowany atakujący z dostępem zdalnym może wykorzystać tę podatność, prowadząc do wykonania poleceń.

Dell OpenManage Enterprise w wersjach przed 4.8.0 zawiera podatność użycia zaszytego na stałe klucza kryptograficznego. Niskouprzywilejowany atakujący z dostępem lokalnym może wykorzystać tę podatność, prowadząc do ujawnienia informacji.

Vatos DLP firmy Crypttech zawiera podatność przechowywania hasła w postaci jawnej, co umożliwia użycie znanych poświadczeń domenowych. Problem dotyczy wersji od 1.1.176 przed 1.1.243.

CVE zostało odrzucone lub wycofane przez organizację CVE Numbering Authority. Brak informacji o podatności.

CVE zostało odrzucone lub wycofane przez organizację CVE Numbering Authority. Brak informacji o podatności.

libmspack do wersji 0.11alpha zawiera podatność ujawnienia niezainicjowanej pamięci w dekompresorze MS-ZIP, która pozwala atakującym na wyciek danych ze sterty poprzez niekontrolowane odległości odwołań wstecznych. Atakujący może dostarczyć spreparowany plik CAB MS-ZIP, którego pierwszy blok zaczyna się od odwołania wstecznego, powodując zapisanie przez cabd->extract() do 32 KiB nieaktualnej pamięci sterty do wyjścia.

Biblioteka AFFLIB do wersji 3.7.22 zawiera podatność polegającą na zapisie poza granicami sterty w funkcji af_get_page(). Atakujący może uszkodzić pamięć sterty, dostarczając spreparowane obrazy AFF z niedopasowanymi rozmiarami strony i sektora, co powoduje zapis poza buforem i awarię narzędzi forensic.

Narzędzie tcpflow do wersji 1.6.1 zawiera podatność polegającą na odczycie poza granicami bufora, umożliwiającą nieuwierzytelnionemu atakującemu odczyt pamięci procesu poprzez wysyłanie pakietów ze sfałszowanymi długościami ładunku IP. Atakujący może wstrzyknąć spreparowane pakiety TCP IPv4 lub IPv6 do przechwyconego ruchu lub plików pcap, co powoduje wyciek sąsiedniej pamięci do zrekonstruowanych plików przepływu lub awarię tcpflow.

AxonHub do wersji 1.0.0-beta11 zawiera podatność na eskalację uprawnień, która pozwala użytkownikom projektu przypisywać uprawnienia na poziomie systemu poprzez tworzenie kluczy API service_account z niezwalidowanymi zakresami. Atakujący posiadający uprawnienie write_api_keys może wygenerować klucze z zakresem read_channels i odpytać /admin/graphql, aby odczytać konfigurację każdego kanału, w tym bazowe adresy URL i listy modeli.

Miaomiaowu przed wersją 0.9.3 zawiera podatność typu insecure direct object reference w /api/user/proxy-provider-configs, która pozwala uwierzytelnionym użytkownikom odczytywać konfiguracje innych użytkowników. Atakujący może iterować globalny parametr auto-increment external_subscription_id, aby ujawnić skrypty nadpisujące, reguły filtrowania, niestandardowe nagłówki żądań i adresy URL kontroli stanu.

OpenDeepWiki do wersji 2.0.6 zawiera zaszyty na stałe klucz podpisywania JWT w pliku appsettings.json. Nieuwierzytelniony atakujący może sfałszować tokeny administratora z rolą Admin i uzyskać dostęp do endpointów /api/admin.

UNIT3D do wersji 9.2.0 zawiera podatność braku autoryzacji w PlaylistZipController::show, która pozwala uwierzytelnionym użytkownikom pobierać prywatne playlisty innych członków. Atakujący może wyliczać sekwencyjne identyfikatory playlist w punkcie końcowym /playlist-zips/{playlist}, aby uzyskać archiwa ZIP wszystkich torrentów i ujawnić prywatną przynależność do kolekcji.

MONAI od wersji 1.6.0 przed 1.6.1 zawiera podatność zdalnego wykonania kodu w funkcji Auto3DSeg algo_from_json(). Atakujący może uruchomić kod Python poprzez spreparowany plik algo_object.json w katalogu roboczym.

ArcadeDB przed wersją 26.10.2 zawiera podatność nieprawidłowej autoryzacji, która pozwala unieważnionym użytkownikom zachować dostęp poprzez już otwarte połączenia protokołów Postgres, Bolt, MongoDB lub Redis. Atakujący posiadający istniejące połączenie może nadal czytać i zapisywać dane po usunięciu konta, odebraniu uprawnień lub zmianie hasła, ponieważ executery przechowują nieaktualny ServerSecurityUser.

ArcadeDB od wersji 21.12.1 przed 26.10.2 zawiera podatność obejścia autoryzacji, która pozwala użytkownikom posiadającym jedynie readRecord zastąpić współdzielony schemat GraphQL poprzez punkt końcowy zapytań tylko do odczytu. Atakujący może wysłać definicję typu GraphQL z spreparowaną dyrektywą @sql do /api/v1/query/{database}, zmieniając wyniki zapytań zwracane innym użytkownikom, w tym administratorom.

ArcadeDB od wersji 26.8.1 przed 26.10.2 zawiera podatność server-side request forgery, która pozwala uwierzytelnionym użytkownikom z uprawnieniem updateDatabaseSettings wyłączyć listę blokowanych adresów IP dla LOAD CSV poprzez ALTER DATABASE. Atakujący może ustawić arcadedb.opencypher.loadCsv.blockedIpRanges na pusty ciąg, a następnie wysyłać żądania LOAD CSV w celu odczytu metadanych chmury oraz wewnętrznych usług loopback lub prywatnych.

Traefik od wersji 3.2.0 przed 3.7.15 zawiera wyścig danych w eksperymentalnym FastProxy, który pozwala nieuwierzytelnionym atakującym zawiesić proces poprzez nadużycie aktualizacji protokołu HTTP/1. Atakujący może wielokrotnie otwierać i przerywać zaktualizowane połączenia, takie jak WebSocket, uszkadzając niezsynchronizowany współdzielony bufio.Reader i wywołując nieodzyskany panic, który kończy działanie Traefika.

Traefik w wersji 3.7.11 przed 3.7.15 zawiera obejście autoryzacji w providerze Kubernetes Ingress NGINX, które pomija sprawdzenie między przestrzeniami nazw dla adnotacji auth-tls-secret, gdy ponownie używana jest buforowana opcja TLS uwierzytelniania klienta. Użytkownicy mogący tworzyć Ingressy mogą odwołać się do sekretu CA innej przestrzeni nazw już używanego przez inny Ingress, wymuszając go na własnych trasach i dowiadując się, czy istnieje, bez ujawnienia jego zawartości.