Katalog podatności CVE

Podatność w Gitea do wersji 1.26.1 włącznie wynika z niewystarczającego sprawdzania uprawnień dla linków źródłowych pakietów Composer. Może to prowadzić do ujawnienia informacji o prywatnych lub wewnętrznych źródłach pakietów.

Podatność w Gitea do wersji 1.26.2 włącznie umożliwia pominięcie kontroli zakresu tokenów API przez punkty końcowe kanałów RSS i Atom repozytorium, co prowadzi do ujawnienia danych commitów z prywatnych repozytoriów tokenom bez wymaganego zakresu repozytorium.

Podatność w Gitea przed wersją 1.25.5 umożliwia dostęp do danych lub załączników wersji roboczych (draft release) bez wymaganych uprawnień do zapisu.

Podatność w Gitea przed wersją 1.25.5 umożliwia użytkownikowi zmianę głównego adresu e-mail innego użytkownika. Problem wynika z braku odpowiedniej walidacji uprawnień podczas modyfikacji danych konta.

Gitea w wersjach przed 1.25.5 nie wymusza limitu czasu na wyszukiwania git grep, co pozwala na kosztowne obliczeniowo zapytania, które mogą przeciążyć serwer.

Podatność w Gitea przed wersją 1.25.5 polega na tym, że operacje push LFS i synchronizacji mirror nie korzystają z transportu HTTP migracji, co omija skonfigurowane zabezpieczenia transportu migracji dla tych żądań LFS.

Podatność w Gitea przed wersją 1.25.5 nieprawidłowo przechowuje metodę wyzwania PKCE S256 podczas autoryzacji OAuth2, co umożliwia wymianę tokena bez wymaganego sprawdzenia weryfikatora.

Podatność w Gitea przed wersją 1.25.5 pozwala na ponowne użycie wygasłych lub jednorazowych kodów autoryzacyjnych OAuth2 podczas wymiany na token. Brak spójnego egzekwowania wygaśnięcia i jednorazowości kodów może prowadzić do nieautoryzowanego dostępu.

Podatność w Gitea do wersji 1.26.1 włącznie umożliwia użytkownikom z uprawnieniem 'Allow edits from maintainers' zatwierdzanie zmian w repozytoriach, do których mają dostęp tylko do odczytu, ale nie powinni mieć prawa zapisu.

W Gitea przed wersją 1.25.5 wyszukiwanie wpisów śledzonego czasu według identyfikatora czasu nie ogranicza wyszukiwania do zgłoszenia z żądania URL, co umożliwia próby usunięcia wpisów z innego zgłoszenia.

Podatność w Gitea do wersji 1.25.4 włącznie umożliwia obejście mechanizmu przekierowań poprzez użycie surowych lub zakodowanych procentowo ukośników wstecznych w parametrze redirect_to.

Podatność w Gitea przed wersją 1.25.5 nieprawidłowo obsługuje rozpoznawanie ścieżek podczas generowania repozytorium z szablonu, co pozwala na odczyt lub zapis przez dowiązania symboliczne lub inne nieregularne ścieżki.

Podatność w Gitea do wersji 1.26.1 włącznie powoduje niespójne filtrowanie tokenów publicznych w API organizacji użytkownika, co pozostawia niekompletną poprawkę dla CVE-2025-68941.

W Gitea przed wersją 1.25.5 wykryto brak wystarczających kontroli widoczności w interfejsach API uprawnień organizacji, co umożliwia ujawnienie ukrytych członków oraz prywatnych organizacji.

W Gitea 1.26.2 nieautoryzowani użytkownicy mogą uzyskać dostęp do etykiet prywatnych organizacji. Podatność ta umożliwia wyciek informacji o etykietach, które powinny być dostępne tylko dla członków organizacji.

W Gitea przed wersją 1.25.5 występuje podatność polegająca na niewystarczającym sprawdzaniu uprawnień podczas aktualizacji lub przebazowywania gałęzi żądań pull.

Podatność w Gitea 1.26.2 umożliwia kontynuację synchronizacji forka po zmianie repozytorium nadrzędnego z publicznego na prywatne, co prowadzi do nieautoryzowanego dostępu do danych.

Podatność CVE-2026-22874 dotyczy Gitea w wersjach do 1.26.2 włącznie. Mechanizm ochrony przed SSRF (Server-Side Request Forgery) w filtrach list dozwolonych dla webhooków i migracji jest niekompletny, co może umożliwić atakującemu wykonanie nieautoryzowanych żądań do wewnętrznych zasobów sieciowych.

Podatność w Gitea przed wersją 1.26.0 umożliwia użytkownikom API forkowanie repozytorium do organizacji bez przejścia kontroli CanCreateOrgRepo, co może ujawnić tajemnice organizacji.

W Gitea przed wersją 1.25.5 brakuje walidacji ograniczeń dla pól tworzenia repozytorium, w tym pól szablonów z limitem długości oraz wartości modelu zaufania lub formatu obiektu.