Katalog podatności CVE

Wtyczka RexCoin w wersjach do 1.2.6 włącznie zawiera podatność na wstrzyknięcie obiektu PHP (PHP Object Injection), którą może wykorzystać nieuwierzytelniony atakujący.

Wtyczka WordPress Document Library Lite w wersjach do 1.3.0 pozwala na umieszczenie poufnych informacji w wysyłanych danych, co umożliwia odzyskanie osadzonych poufnych danych. Problem dotyczy wersji od początku istnienia do 1.3.0 włącznie.

Wtyczka WordPress YayMail w wersjach do 4.4.6 zawiera podatność PHP Object Injection, którą może wykorzystać użytkownik z rolą shop managera. Może to prowadzić do wstrzyknięcia złośliwego obiektu PHP i dalszej eksploatacji.

Wtyczka WordPress Kirki w wersjach do 6.4.0 zawiera podatność związaną z niewłaściwą neutralizacją tagów HTML powiązanych ze skryptami (podstawowy XSS), co umożliwia wstrzyknięcie kodu. Problem dotyczy wersji od początku istnienia do 6.4.0 włącznie.

Wtyczka WordPress WP Crowdfunding w wersjach do 2.2.2 zawiera podatność Cross Site Scripting (XSS) możliwą do wykorzystania bez uwierzytelnienia. Atakujący może wstrzyknąć złośliwy skrypt wykonywany w przeglądarce użytkownika.

Wtyczka WordPress LearnPress w wersjach do 4.4.10 zawiera podatność typu Broken Access Control dostępną dla użytkowników z rolą subskrybenta. Pozwala ona na wykonanie działań wykraczających poza przyznane uprawnienia.

Wtyczka WordPress Eventer w wersjach do 0.1.1 zawiera podatność Cross Site Scripting (XSS), którą można wykorzystać bez uwierzytelnienia. Złośliwy skrypt wstrzyknięty przez atakującego jest wykonywany w przeglądarce ofiary.

Przeglądarka Microsoft Edge (oparta na Chromium) zawiera podatność polegającą na niewłaściwym ograniczaniu renderowanych warstw lub ramek interfejsu. Umożliwia ona nieautoryzowanemu atakującemu przeprowadzenie ataku typu spoofing przez sieć.

IBM Langflow OSS w wersjach od 1.0.0 do 1.12.4 pozwala zdalnemu atakującemu na uruchomienie istniejącego wcześniej zapisanego kodu komponentu Python w publicznym przepływie pracy. Kod jest wykonywany w kontekście środowiska uruchomieniowego właściciela przepływu w procesie serwera, co omija zamierzoną granicę zaufania.

Frappe w wersjach przed 15.121.0 oraz 16.x przed 16.34.0 zawiera podatność typu path traversal, ponieważ obsługa przesyłania plików nie weryfikuje ścieżki docelowej przed zapisem na dysk. Uwierzytelniony atakujący może przesłać spreparowane pliki poza zamierzony katalog przechowywania, aby uzyskać zdalne wykonanie kodu na serwerze.

Frappe Framework w wersjach przed 15.111.0 oraz 16.x przed 16.21.0 zawiera podatność Server-Side Template Injection (SSTI), ponieważ pola wiadomości kontrolowane przez użytkownika są renderowane jako szablony bez neutralizacji. Uwierzytelniony atakujący z typową rolą operacyjną może wstrzyknąć wyrażenia szablonów, które serwer ewaluuje w nieograniczonym kontekście.

Wasmtime w wersjach 46.0.0 do 48.0.6 oraz 49.0.0 do 49.0.3 zawiera podatność typu denial of service, która pozwala kodowi gościa wywołać panikę hosta poprzez operacje strumieniowe o zerowej długości poza zakresem. Złośliwy gość może wykonać odczyt lub zapis strumienia modelu komponentów o zerowej długości z niezwalidowanymi adresami, powodując panikę i awarię osadzających WASIp3.

Wasmtime w wersjach 46.0.0 do 48.0.6 oraz 49.0.0 do 49.0.3 zawiera podatność typu denial of service, w której porzucenie obiektu Future zwróconego przez TypedFunc::call_async może wywołać panikę hosta. Gdy zadanie gościa nie zostało rozpoczęte, kod czyszczący szuka elementów pracy tylko w jednym miejscu i odpakowuje wynikowy błąd, powodując awarię osadzających, którzy anulują oczekujące wywołania.

Wasmtime w wersjach 46.0.0 do 48.0.6 oraz 49.0.0 do 49.0.3 zawiera podatność typu denial of service, która pozwala złośliwym modułom Wasm wywołać panikę hosta, ponieważ flaga may_leave nie jest czyszczona podczas realloc. Atakujący może wywołać kod hosta z realloc podczas obniżania wyników strumieni lub future, np. anulując aktywny odczyt lub ponownie oczekując na waitable-set, powodując awarię hosta.

Wasmtime w wersjach 46.0.0 do 48.0.6 oraz 49.0.0 do 49.0.3 zawiera podatność typu denial of service, która pozwala złośliwym komponentom wywołać panikę hosta poprzez thread.yield w funkcjach startowych. Atakujący może dostarczyć komponent, którego funkcja startowa wywołuje asynchronicznie obniżony import, a następnie thread.yield, powodując porzucenie nieusuniętego fiber i awarię osadzających.

Wasmtime w wersjach 46.0.0–48.0.5 i 49.0.0–49.0.2 zawiera pozostałą asercję w component::Func::call, która odrzuca eksporty gościa korzystające z opcji async ABI. Atakujący dostarczający komponent z eksportem async-lifted może spowodować awarię procesu hosta, gdy embedder wywoła ten eksport przez Func::call.

Wasmtime w wersjach 46.0.0–48.0.5 i 49.0.0–49.0.2 zawiera podatność typu denial of service, w której oczekujące wywołania mogą wywołać błąd asercji po zatruciu Store przez trap. Atakujący dostarczający błędnie działający kod gościa może wywołać trap i pozwolić wcześniejszym wywołaniom kontynuować, powodując awarię embedderów używających niespójnego Store.

Wasmtime w wersjach 42.0.0–48.0.5 i 49.0.0–49.0.2 zawiera podatność przepełnienia stosu, która pozwala gościom na crash hosta poprzez rekurencyjne usuwanie typów. Goście mogą zdefiniować długi łańcuch typów rekurencyjnych, tak że usunięcie typu najwyższego poziomu wywołuje nieograniczone rekurencyjne usuwanie, wyczerpując stos hosta.

Wasmtime w wersjach 42.0.0–48.0.5 i 49.0.0–49.0.2 zawiera niewystarczające sprawdzenia w Store przy mieszaniu wywołań WebAssembly w stylu asynchronicznym i synchronicznym. Embeddery ponownie wchodzące do WebAssembly przez synchroniczne API z funkcji hosta wywoływanych asynchronicznie mogą wywołać paniki runtime lub niebezpieczne przenoszenie zmiennych hosta !Send między wątkami.

Wasmtime w wersjach 46.0.0–48.0.5 i 49.0.0–49.0.2 panikuje, gdy host odczytuje strumień modelu komponentów jako inny typ elementu Rust niż ten, z którym został utworzony, ponieważ ścieżka odczytu host-do-host sprawdza zgodność TypeId zamiast zwracać błąd. Kod gościa może zwrócić utworzony przez hosta StreamReader<U>, który embedder odczytuje jako StreamReader<T>, gdzie oba typy mapują się na ten sam typ modelu komponentów, powodując crash procesu.