Katalog podatności CVE

Adobe Digital Editions zawiera podatność Path Traversal polegającą na nieprawidłowym ograniczeniu ścieżki do katalogu restrykcyjnego. Atakujący może wykorzystać tę lukę do obejścia mechanizmów bezpieczeństwa i uzyskania nieautoryzowanego dostępu do zapisu. Wykorzystanie wymaga interakcji użytkownika polegającej na otwarciu złośliwego pliku, a zakres wpływu jest zmieniony.

OpenText Advanced Authentication Server zawiera podatność polegającą na akceptowaniu zbędnych niezaufanych danych wraz z danymi zaufanymi, co pozwala na dostęp do funkcjonalności niewłaściwie ograniczonej przez listy kontroli dostępu (ACL). Problem dotyczy wersji od 6.4.0.0 do 6.4.3.8, od 6.5.0.0 do 6.5.0.10 oraz od 6.6.0.0 do 6.6.1.0.

Inicjalizacja zasobu z niezabezpieczoną wartością domyślną w OpenText Advanced Authentication Server pozwala na nadmierną alokację. Problem dotyczy wersji od 6.4.0.0 do 6.4.3.x, od 6.5.0.0 do 6.5.0.x oraz od 6.6.0.0 do 6.6.1.0. Poprawka polega na utworzeniu bezpiecznej konfiguracji; wydanie 6.6.2.0 zawiera wpis najlepszych praktyk w przypadku niezabezpieczonej konfiguracji.

P-Net w wersjach przed 1.0.3 nie zwalnia Application Relationship (AR) ani sesji RPC, gdy żądanie RPC zostanie odrzucone z powodu nieprawidłowej kolejności bajtów (endianness) reprezentacji danych. Sesja i jej AR pozostają przydzielone, więc powtarzane żądania wyczerpują dostępne sesje, po czym urządzenie przestaje odpowiadać na nowe żądania RPC, w tym Connect, aż do restartu.

P-Net w wersjach przed 1.0.3 dereferencjonuje wskaźnik NULL AR w funkcji pf_fspm_cm_read_ind() podczas obsługi niejawnego żądania odczytu bez prawidłowego UUID docelowego AR dla indeksu rekordu specyficznego dla użytkownika, jeśli aplikacja zarejestrowała callback odczytu. Zdalny nieuwierzytelniony atakujący może wysłać takie żądanie, aby spowodować awarię urządzenia.

P-Net w wersjach przed 1.0.3 zawiera niedomiar liczby całkowitej w funkcji pf_cpm_c_data_ind(). Podczas obsługi odebranej ramki danych cyklicznych, gdy konsument jest w stanie FRUN lub RUN, przesunięcie statusu APDU było obliczane jako długość ramki minus 4 przy użyciu arytmetyki 16-bitowej, bez sprawdzenia, czy ramka jest wystarczająco długa. Spreparowana krótka ramka powoduje zawinięcie przesunięcia, w wyniku czego funkcja odczytuje poza buforem odbioru.

Biblioteka P-Net w wersjach przed 1.0.3 nie sprawdza długości odebranej ramki Ethernet w funkcji pf_eth_recv() przed odczytem EtherType, tagów VLAN i FrameID PROFINET. Pętla przetwarzania tagów VLAN nie ma górnego ograniczenia, więc skrócona ramka lub ramka składająca się wyłącznie z tagów VLAN powoduje odczyt poza buforem odbiorczym.

P-Net w wersjach przed 1.0.3 wykonuje dereferencję wskaźnika NULL AR podczas obsługi niejawnego żądania odczytu bez prawidłowego identyfikatora UUID docelowego AR dla indeksu rekordu wymagającego AR (indeksy specyficzne dla AR 0xE000-0xEFFF oraz oczekiwane dane identyfikacyjne slotu lub podslotu). Zdalny nieuwierzytelniony atakujący może wysłać takie żądanie, aby spowodować awarię urządzenia.

P-Net przed wersją 1.0.3, gdy zbudowany z włączoną opcją PNET_OPTION_AR_VENDOR_BLOCKS, odczytuje długość danych z pola żądania ARVendorBlock, które nie jest częścią definicji bloku, i używa jej jako liczby bajtów do skopiowania do bufora o stałym rozmiarze, bez porównania z rozmiarem bufora lub długością bloku. Spreparowane żądanie Connect powoduje zapis poza granicami bufora, co może prowadzić do awarii (odmowa usługi) lub potencjalnie dowolnego wykonania kodu. Opcja ta jest domyślnie wyłączona.

P-Net w wersjach przed 1.0.3 wchodzi w nieskończoną pętlę podczas obsługi żądania odczytu rekordu PDPortDataCheck z podslotem 0 (cały moduł). Pętla po portach nigdy nie przechodzi do następnego portu, więc żądanie nigdy się nie kończy, a urządzenie przestaje odpowiadać.

P-Net w wersjach przed 1.0.3 nie waliduje pola LengthPeerStationName bloku CheckPeers w funkcji get_check_peer(). Odebrana długość (do 255) jest używana do kopiowania danych do 241-bajtowego bufora nazwy stacji peera i umieszczenia bajtu NUL, więc spreparowany blok zapisuje do 15 bajtów poza bufor.

IBM Langflow OSS w wersjach od 1.0.0 do 1.12.4 może umożliwić zdalnemu uwierzytelnionemu atakującemu wykonanie dowolnych poleceń z powodu niewłaściwej kontroli generowania kodu.

IBM Langflow OSS w wersjach od 1.0.0 do 1.12.4 może umożliwić zdalnemu atakującemu uzyskanie poufnych informacji z powodu niewłaściwego uwierzytelniania.

IBM Langflow OSS w wersjach od 1.0.0 do 1.12.4 może umożliwić zdalnemu uwierzytelnionemu atakującemu uzyskanie poufnych informacji z powodu niewłaściwego ograniczenia ścieżki do katalogu restrykcyjnego.

IBM Langflow OSS w wersjach od 1.0.0 do 1.12.4 może pozwolić zdalnemu uwierzytelnionemu atakującemu na uzyskanie poufnych informacji z powodu przechowywania danych wrażliwych w postaci jawnej. Luka dotyczy niewłaściwego zabezpieczenia takich danych.

IBM Langflow OSS w wersjach od 1.0.0 do 1.12.4 może umożliwić zdalnemu atakującemu z kontem o niskich uprawnieniach obejście ograniczenia tylko dla administratora i wykonanie dowolnego kodu na serwerze poprzez skonfigurowanie wbudowanego komponentu wykonującego kod z danymi dostarczonymi przez atakującego.

IBM Langflow OSS w wersjach od 1.0.0 do 1.12.8 może umożliwić zdalnemu atakującemu z kontem o niskich uprawnieniach spowodowanie, że Agentic Assistant wygeneruje lub prześle kod komponentu przy użyciu nieblokowanych wzorców, co skutkuje wykonaniem dowolnego polecenia systemu operacyjnego na serwerze.

IBM Langflow OSS w wersjach od 1.0.0 do 1.12.8 może pozwolić zdalnemu uwierzytelnionemu atakującemu na uzyskanie poufnych informacji z powodu niewystarczającej ochrony poświadczeń. Luka dotyczy słabego zabezpieczenia danych uwierzytelniających.

IBM Langflow OSS w wersjach od 1.0.0 do 1.12.4 może pozwolić uwierzytelnionemu użytkownikowi na traversowanie katalogów w systemie. Atakujący może wysłać specjalnie spreparowane żądanie URL, aby przeglądać dowolne pliki w systemie.

IBM Langflow OSS w wersjach od 1.0.0 do 1.12.8 może pozwolić zdalnemu atakującemu na wykonanie dowolnego kodu z powodu niewłaściwej kontroli generowania kodu.