CVE-2026-44903

Prometheus w wersjach 3.0–3.5.1 oraz 3.6.0–3.11.1 zawiera podatności typu stored XSS w interfejsie webowym, gdzie nazwy metryk i wartości etykiet są wstrzykiwane do innerHTML bez escapowania. Ponieważ Prometheus v3.x domyślnie dopuszcza znaki <, > i " w nazwach metryk i etykiet (walidacja UTF-8), atakujący może wstrzyknąć złośliwe metryki przez przejęty cel scrapowania, remote write lub odbiornik OTLP i wykonać dowolny JavaScript w przeglądarce użytkownika przeglądającego metrykę w Graph UI. Podatność naprawiono w wersjach 3.5.2 i 3.11.2.

Prometheus w wersjach do 3.15.1 zawiera podatność na wyciek poświadczeń, która pozwala atakującym przechwycić tokeny bearer Azure AD lub Google IAM poprzez przekierowanie żądań remote_write do innego hosta. Atakujący kontrolujący punkt końcowy remote-write lub serwer przekierowujący może zwrócić 3xx do swojego hosta i odtworzyć token, na przykład aby zapisywać metryki w backendzie ofiary.

Prometheus przed wersjami 3.5.3 i 3.11.3 nie sprawdza zadeklarowanej długości danych w skompresowanym żądaniu do endpointu /api/v1/read przed alokacją pamięci. Nieuwierzytelniony atakujący może wysłać mały pakiet powodujący ogromną alokację pamięci, co przy równoczesnych żądaniach może wyczerpać dostępną pamięć i doprowadzić do awarii procesu Prometheus.

Prometheus przed wersjami 3.5.3 i 3.11.3 przechowuje pole client_secret w konfiguracji OAuth Azure AD jako zwykły string zamiast jako Secret. Powoduje to, że sekret klienta Azure OAuth jest ujawniany w postaci jawnego tekstu każdemu użytkownikowi lub procesowi mającemu dostęp do punktu końcowego /-/config.