CVE-2026-34073

Biblioteka cryptography w wersjach od 38.0.0 do 42.0.4 zawiera podatność polegającą na dereferencji wskaźnika NULL w funkcji pkcs12.serialize_key_and_certificates, gdy certyfikat nie pasuje do klucza prywatnego, a ustawiono encryption_algorithm z hmac_hash. Może to spowodować awarię procesu Python.

Biblioteka cryptography dla Pythona w wersjach od 45.0.0 do 46.0.6 zawiera podatność na przepełnienie bufora. Problem występuje, gdy do funkcji akceptujących bufory Pythona (np. Hash.update()) przekazany zostanie nieciągły bufor. Luka została naprawiona w wersji 46.0.7.

W pakiecie cryptography dla języka Python przed wersją 3.3.2, sekwencje wywołań funkcji aktualizującej szyfrowanie symetryczne dla danych o rozmiarze wielu gigabajtów mogą prowadzić do przepełnienia liczb całkowitych i przepełnienia bufora, co zostało zademonstrowane na klasie Fernet.

Pakiet cryptography dla Pythona w wersjach od 45.0.0 do 48.0.0 ma podatność w weryfikacji łańcucha certyfikatów. Jeśli pośrednie CA z ograniczeniami zezwala na nazwę foo.example.com, a certyfikat liścia ma wildcard *.example.com, weryfikator akceptuje łańcuch, co pozwala na wyjście poza dozwolone nazwy. Problem naprawiono w wersji 49.0.0.

cryptography, biblioteka kryptograficzna dla Pythona, w wersjach od 44.0.0 do 50.0.0, zawiera podatność na atak typu Bleichenbacher. Funkcje pkcs7_decrypt_der, pkcs7_decrypt_pem i pkcs7_decrypt_smime ujawniają różnice w wynikach deszyfrowania encryptedKey, co może być wykorzystane przez atakującego do odszyfrowania klucza szyfrowania treści. Atak wymaga usługi automatycznie deszyfrującej niezaufane EnvelopedData, np. bramy S/MIME. Problem naprawiono w wersji 50.0.0.

Biblioteka cryptography dla Pythona przed wersją 46.0.5 nie weryfikuje, czy punkt klucza publicznego należy do oczekiwanej podgrupy krzywej. Brak walidacji umożliwia atakującemu dostarczenie punktu z małej podgrupy, co prowadzi do wycieku informacji o kluczu prywatnym w ECDH i umożliwia fałszowanie podpisów ECDSA. Podatność dotyczy krzywych SECT.