Katalog podatności CVE

IBM Concert w wersjach 1.0.0 do 3.0.0 odwołuje się do zwolnionej pamięci lub uzyskuje do niej dostęp (use-after-free). Atakujący mogący wpłynąć na wykonanie programu lub dane wejściowe może wykorzystać tę lukę do uszkodzenia pamięci, awarii aplikacji lub wykonania dowolnego kodu.

IBM Concert w wersjach 1.0.0 do 3.0.0 jest podatny na przepełnienie bufora spowodowane niewłaściwym sprawdzaniem granic. Lokalny użytkownik może przepełnić bufor i wykonać dowolny kod w systemie.

IBM Concert w wersjach 1.0.0 do 3.0.0 pozwala nieuwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu na dostarczenie specjalnie spreparowanych danych wejściowych, które są włączane do poleceń systemu operacyjnego, co prowadzi do wykonania dowolnych poleceń. Udana eksploatacja umożliwia zdalne wykonanie kodu z uprawnieniami aplikacji.

RabbitMQ przed wersjami 3.13.15, 4.0.20, 4.1.11, 4.2.6 i 4.3.0 — plugin trust-store instaluje verify_fun, który nadpisuje błędy {bad_cert, unknown_ca} / {bad_cert, selfsigned_peer}, gdy prezentowany certyfikat „pasuje” do białej listy. Klucz dopasowania opiera się wyłącznie na nazwie wystawcy i numerze seryjnym, które można łatwo podrobić, co pozwala na obejście uwierzytelniania klienta TLS.

WP Toolkit dla cPanel w wersjach 6.11.2-10794 i wcześniejszych zawiera lukę wstrzyknięcia argumentów, która pozwala zdalnym uwierzytelnionym użytkownikom na odczyt dowolnych plików i wykonanie dowolnego kodu w ramach kont klientów.

cPanel zawiera lukę polegającą na wykonywaniu operacji z niepotrzebnie wysokimi uprawnieniami, co pozwala zdalnym uwierzytelnionym użytkownikom na wykonanie dowolnego kodu z uprawnieniami roota.

Podatność na wstrzykiwanie poleceń systemu operacyjnego w Plesk pozwala zdalnym uwierzytelnionym użytkownikom na wykonanie dowolnego kodu z uprawnieniami roota.

Wada w automation-controller platformy Ansible Automation Platform: podczas kopiowania WorkflowJobTemplate walidator uprawnień deep-copy sprawdza tylko inventory, unified_job_template i credentials, ale nie sprawdza instance_groups (oraz execution_environment i labels) zachowanych z oryginału. Użytkownik z uprawnieniami workflow-admin w organizacji, ale bez roli na odwołanych instance groups, może skopiować workflow, zostać jego administratorem i uruchamiać zadania przypięte do nieautoryzowanych instance groups, w tym do grupy control-plane, omijając granicę InstanceGroup use_role i powodując uruchomienie automatyzacji w kontekście control-plane.

Wada w AWX: pole pod_spec_override w grupie kontenerów używa niekompletnej listy blokującej, która ogranicza tylko automountServiceAccountToken, umożliwiając wstrzyknięcie initContainers, nadpisań serviceAccountName i projected service account token volumes. Administrator platformy AAP może to wykorzystać do eskalacji uprawnień do dostępu na poziomie przestrzeni nazw OpenShift i eksfiltracji sekretów przestrzeni nazw.

Wszystkie opublikowane wersje s2s-proxy do 0.2.2 są dotknięte. W wersjach 0.1.16 do 0.2.2, serwery TLS używają trybu RequireAnyClientCert Go, gdy skipCAVerification jest false. Ten tryb sprawdza, czy klient posiada klucz prywatny certyfikatu, ale nie weryfikuje certyfikatu względem skonfigurowanego CA. Atakujący może użyć samopodpisanego certyfikatu i klucza, aby nawiązać połączenie TLS i yamux, a następnie wywołać RPC dozwolone przez konfigurację proxy i poświadczenia Temporal. Nie jest wymagany żaden certyfikat ani klucz prywatny zaufany przez wdrożenie, ani poświadczenie Temporal.

Nieuwierzytelnione wstrzyknięcie SQL w Product Filter by WBW w wersjach do 3.1.7.

Wada w automation-controller platformy Red Hat Ansible Automation Platform: pole scm_url w Projekcie nie jest walidowane pod kątem wartości zaczynających się od myślnika i jest przechowywane oraz przekazywane dosłownie do modułu git SCM. Ponieważ moduł uruchamia git ls-remote z URL jako argumentem pozycyjnym i bez separatora "--", URL projektu git taki jak "--upload-pack=<command>:x" jest interpretowany przez git jako opcja --upload-pack i wykonywany przez powłokę. Użytkownik z uprawnieniami do tworzenia lub modyfikacji projektu w jednej organizacji może wykonać dowolne polecenia na podzie control-plane, a dane wyjściowe są odzwierciedlane przez endpoint stdout aktualizacji projektu, co prowadzi do kompromitacji między dzierżawcami i ruchu bocznego w klastrze.

Wada w automation-controller platformy Red Hat Ansible Automation Platform: sekret provisioning-callback (host_config_key) jest ujawniany użytkownikom posiadającym tylko uprawnienie odczytu view_jobtemplate — zarówno w reprezentacji API szablonu zadania, jak i w strumieniu aktywności — a endpoint provisioning callback ufa nagłówkowi X-Forwarded-For dostarczonemu przez klienta do określenia wywołującego hosta, gdy kontroler jest wdrożony za bramą AAP z pustą listą dozwolonych proxy. Poprzez odczytanie sekretu i sfałszowanie X-Forwarded-For, aby pasował do dowolnego hosta w inventory szablonu zadania, minimalnie uprzywilejowany lub nieuwierzytelniony zdalny atakujący może uruchomić szablon zadania przeciwko dowolnym zarządzanym hostom, używając poświadczeń szablonu zadania, co prowadzi do eskalacji uprawnień i zdalnego wykonania kodu na zarządzanych hostach.

OpenC3 COSMOS zapewnia funkcjonalność wysyłania poleceń i odbierania danych z jednego lub więcej systemów wbudowanych. Od wersji 5.1.0 do 7.3.0, uwierzytelnieni użytkownicy niebędący administratorami mogą zapisywać treści w katalogu targets_modified/, które są później wykonywane przez wiele ścieżek konfiguracyjnych poniżej zamierzonego poziomu uprawnień do wykonywania kodu. Definicje tabel i poleceń lub telemetrii są przetwarzane przez ConfigParser, PacketConfig, GENERIC_READ_CONVERSION lub GENERIC_WRITE_CONVERSION, umożliwiając renderowanie ERB lub ocenę Ruby i Pythona, podczas gdy openc3-cosmos-script-runner-api/scripts/run_suite_analysis.rb wykonuje pliki procedur suite przez require. Przesyłanie danych do magazynu, zapisy ekranów i tworzenie skryptów mogą umieścić treści w nakładce, a wyzwolenie przetwarzania tabel, przeładowania cmd/tlm lub analizy suite wykonuje treści w cmd-tlm-api, decom microservices lub Script Runner z dostępem do wewnętrznych poświadczeń i danych. Problem został naprawiony w wersji 7.3.0.

OpenBao to system zarządzania sekretami oparty na tożsamości. Przed wersją 2.6.0, ścieżka handleLogicalRecovery w http/logical.go porównywała token odzyskiwania o wysokich uprawnieniach ze zwykłym porównaniem równości łańcuchów. Zdalny nieuwierzytelniony atakujący, który może wysyłać powtarzane żądania trybu odzyskiwania i mierzyć czas odpowiedzi, może wywnioskować token odzyskiwania. Odzyskany token może następnie autoryzować operacje trybu odzyskiwania, które odczytują lub modyfikują dane OpenBao. Problem został naprawiony w wersji 2.6.0.

Podatność na obejście autoryzacji w silniku Web Publishing Engine serwera FileMaker Server umożliwiała żądaniom zawierającym rozszerzony nagłówek uprawnień ominięcie ustawienia wyłączającego Custom Web Publishing z XML i dostęp do interfejsu XML Web Publishing. Podatność została naprawiona w wersji FileMaker Server 26.0.3.

Podatność na odczyt poza zakresem w FileMaker Server dla systemu Linux umożliwiała atakującemu przesłanie specjalnie przygotowanego pliku obrazu do pola kontenera, co powodowało ujawnienie pamięci procesu podczas generowania miniatur w FileMaker WebDirect. Podatność została naprawiona w wersji FileMaker Server 26.0.3.

orval przed wersją 8.29.0 nie escapuje parametru operationId podczas emitowania go do wygenerowanych obiektów metadanych opcji mutatorów TanStack Query. Atakujący mogą wstrzyknąć dowolny kod JavaScript poprzez spreparowany operationId w specyfikacji OpenAPI, który wykonuje się podczas wywoływania wygenerowanych hooków.

orval @orval/core przed wersją 8.28.0 zawiera podatność na wstrzyknięcie kodu w serializerze form-data, który nie escapuje nazw właściwości multipart w wygenerowanych literałach szablonów. Atakujący mogą wstrzyknąć wyrażenia ${...} do nazw właściwości schematu OpenAPI, które wykonują się jako żywa interpolacja podczas budowania przez wygenerowany klient treści FormData z uprawnieniami procesu konsumenta.

orval przed wersją 8.29.0 nie escapuje kluczy typów mediów OpenAPI podczas emitowania ich do literałów łańcuchowych Content-Type w pojedynczych cudzysłowach w wygenerowanym kodzie. Atakujący mogą wstrzyknąć JavaScript poprzez spreparowane klucze typów mediów w specyfikacjach OpenAPI, który wykonuje się podczas wywoływania wygenerowanych operacji fetch lub resolverów mock.