Katalog podatności CVE

Biblioteka axios w wersjach od 1.15.2 do 1.17.9 zawiera gadżety odczytu zanieczyszczenia prototypu w obsłudze pól uwierzytelniania Basic. Jeśli aplikacja jest już podatna na zanieczyszczenie prototypu i wykonuje żądanie axios z własnym obiektem auth pomijającym właściwości username i/lub password, axios odczytuje odziedziczone wartości z Object.prototype i używa ich do konstruowania nagłówka Authorization. Sam axios nie zanieczyszcza prototypów.

Budibase przed wersją 3.38.1 zawiera podatność na fałszowanie żądań po stronie serwera (SSRF) w integracji źródła danych REST, która nie waliduje przekierowań HTTP względem czarnej listy IP. Atakujący z rolą Builder może skonfigurować źródło danych REST wskazujące na zewnętrzny serwer, który zwraca przekierowanie na wewnętrzne adresy IP, omijając ochronę czarnej listy i uzyskując dostęp do punktów końcowych metadanych chmury oraz wewnętrznych usług.

OpenRemote (org.openremote:openremote) w wersjach do 1.26.2 zawiera podatność na bezpośrednie odwołanie do niebezpiecznego obiektu (IDOR) w punkcie końcowym setAssetLinks w AlarmResourceImpl. Sprawdzanie dostępu do domeny (realm) waliduje tylko pojedynczą domenę uzyskaną przez realms.stream().findFirst() na HashSet domen z żądania, zamiast wszystkich domen. Ze względu na niedeterministyczną kolejność iteracji HashSet, uwierzytelniony atakujący może z około 50% prawdopodobieństwem na żądanie (z możliwością ponowienia) utrwalić linki między domenami i ujawnić nazwy zasobów ofiary.

Wazuh 5.0.0-beta1 (poprawione w 5.0.0-beta3) nie waliduje ani nie nadpisuje pól cluster_name i cluster_node w komunikatach FlatBuffer inventory-sync Start, walidując jedynie agentid względem uwierzytelnionej tożsamości agenta. Umożliwia to niskouprzywilejowanemu zarejestrowanemu agentowi fałszowanie atrybucji klastra w indeksowanych dokumentach inwentarza i podatności poprzez fałszowanie wartości wazuh.cluster.name i wpływanie na prefiks _id dokumentu, potencjalnie manipulując rekordami inwentarza lub, w przypadku wdrożeń z wieloma klastrami współdzielącymi indeksator, zatruwając rekordy innego klastra przy kolizji numerycznych identyfikatorów agentów.

FreeRDP w wersjach do 3.28.0 zawiera podatność na odczyt poza zakresem w dekoderach bitmap RDP6 planar RLE: planar_decompress_plane_rle i planar_decompress_plane_rle_only w libfreerdp/codec/planar.c. Tylko 1-bajtowy bajt kontrolny jest sprawdzany pod kątem granic; kolejne 0–15 bajtów surowych deklarowanych przez atakującego są odczytywane bez walidacji, czy bufor źródłowy je zawiera. Złośliwy lub skompromitowany serwer RDP może wysłać obciętą bitmapę zakodowaną planar lub aktualizację powierzchni, powodując odczyt poza końcem bufora źródłowego przez klienta.

FreeRDP przed wersją 3.29.0 zawiera osiągalne asercje (WINPR_ASSERT(OutputBufferLength == BytesReturned)) w serial_process_irp_device_control() w channels/serial/client/serial_main.c. Gdy przekierowanie urządzenia szeregowego jest włączone, a żądanie IRP_MJ_DEVICE_CONTROL kontrolowane przez serwer określa nieobsługiwany IOCTL z niezerowym OutputBufferLength, CommDeviceIoControl() może zakończyć się niepowodzeniem z BytesReturned = 0, powodując niezgodność wyzwalającą asercję i przerwanie procesu klienta (odmowa usługi).

FreeRDP przed wersją 3.29.0 (dotknięte wersje <= 3.28.0) zawiera podatność na dzielenie przez zero w kliencie przekierowania kamery rdpecam. Funkcja ecam_dev_process_start_streams_request() parsuje kontrolowany przez serwer CAM_MEDIA_TYPE_DESCRIPTION z PDU StartStreamsRequest, ale waliduje tylko Format i Flags, a nie FrameRateDenominator. Gdy złośliwy lub skompromitowany serwer RDP wyśle StartStreamsRequest z FrameRateDenominator ustawionym na zero, ecam_encoder_context_init() oblicza FrameRateNumerator / FrameRateDenominator, powodując dzielenie całkowite przez zero (SIGFPE) i zakończenie procesu klienta FreeRDP.

FreeRDP przed wersją 3.29.0 nieprawidłowo waliduje ścieżki RDPDR dostarczane przez serwer w przekierowaniu dysków. Pozwala to atakującemu na dostęp do ścieżek poza skonfigurowanym katalogiem głównym poprzez wysyłanie ścieżek niezakotwiczonych, omijających sprawdzanie granic.

FreeRDP przed wersją 3.29.0 nieprawidłowo waliduje rozszerzone użycie klucza (EKU) certyfikatu równorzędnego podczas uwierzytelniania TLS po stronie klienta. Gdy weryfikacja celu serwera (X509_PURPOSE_SSL_SERVER) zawiedzie, kod przechodzi do weryfikacji celu klienta i dowolnego celu, co pozwala na akceptację certyfikatu ważnego tylko dla uwierzytelniania klienta jako certyfikatu serwera RDP.

FreeRDP przed wersją 3.29.0 zawiera podatność nieprawidłowej walidacji nazwy hosta certyfikatu. Dopasowywacz nazw hosta TLS traktuje wzorzec wildcard, taki jak *.example.com, jako pasujący do dowolnej nazwy hosta kończącej się na .example.com, co powoduje błędną akceptację certyfikatu wildcard dla wieloetykietowych subdomen, takich jak a.b.example.com.

FreeRDP przed wersją 3.29.0 zawiera podatność nadmiernego ujawniania bufora w transporcie WebSocket bramy. Odpowiedź Pong klienta używa stałego strumienia odpowiedzi o długości 1024 bajtów, której długość nie jest ograniczona do rzeczywistego ładunku Ping, co powoduje, że złośliwy peer WebSocket otrzymuje nadmiernie długi Pong ujawniający bajty poza odebranym ładunkiem. Ping o zerowej długości powoduje asercję i zakończenie klienta (odmowa usługi).

W stosie Bluetooth Zephyra wykryto podatność polegającą na błędnym sprawdzaniu uprawnień podczas wysyłania powiadomień i wskazań GATT. Gdy aplikacja przekazuje atrybut deklaracji cechy (Characteristic Declaration), system sprawdza uprawnienia deklaracji (tylko odczyt) zamiast uprawnień wartości cechy, co pozwala na ominięcie wymaganego szyfrowania lub uwierzytelnienia.

Funkcja net_dhcpv4_msg_type_name() w Zephyr DHCPv4 indeksuje statyczną tablicę nazw po wadliwym sprawdzeniu granic. Użyto sizeof zamiast ARRAY_SIZE, co pozwala na odczyt poza tablicą dla wartości typu wiadomości od 9 do 32 (lub 64). Wartość msg_type pochodzi z niezweryfikowanego bajtu z odebranego pakietu DHCP.

better-auth w wersjach po v0.0.2 i przed 1.1.16 zawiera podatność na odbity XSS na stronie /api/auth/error, gdzie wartość parametru URL 'error' jest odbijana jako HTML bez odpowiedniej neutralizacji. Atakujący może zmusić użytkownika do odwiedzenia specjalnie spreparowanego URL, aby wykonać dowolny JavaScript w kontekście przeglądarki użytkownika.

Wtyczka CubeWP Framework dla WordPressa jest podatna na iniekcję SQL w funkcji AJAX `cubewp_remove_relation()`. Użycie `wp_unslash()` usuwa zabezpieczenie przed iniekcją, a brak `$wpdb->prepare()` pozwala uwierzytelnionym atakującym z dostępem subskrybenta na dołączanie dodatkowych zapytań SQL.

Wtyczka Kadence Blocks — Page Builder Toolkit for Gutenberg Editor dla WordPressa jest podatna na przechowywany atak XSS przez atrybut bloku 'toggleIcon'. Uwierzytelnieni atakujący z dostępem współautora mogą wstrzykiwać dowolne skrypty, które wykonają się przy dostępie do strony.

Wtyczka Wp Responsive Thumbnail Slider dla WordPressa jest podatna na odbity atak XSS przez parametr 'id'. Funkcja `responsive_thumbnail_image_management()` wyświetla wartość `$_GET['id']` bezpośrednio w atrybucie HTML bez eskejpowania, co pozwala nieuwierzytelnionym atakującym na wstrzyknięcie skryptów poprzez specjalnie spreparowany link.

Wtyczka Kadence Blocks dla WordPressa do wersji 3.7.8.1 zawiera podatność na Stored Cross-Site Scripting (XSS) w bloku Identity Block Inner Image Content. Wynika to z niedostatecznego oczyszczania danych wejściowych i braku odpowiedniego kodowania wyjścia, co pozwala uwierzytelnionym atakującym z dostępem na poziomie współautora i wyższym na wstrzyknięcie dowolnych skryptów webowych.

Wtyczka PixelYourSite dla WordPressa do wersji 11.2.1 ujawnia wrażliwe dane zakupów WooCommerce poprzez funkcję getWooPurchaseEventParams. Niezautoryzowani atakujący mogą wyodrębnić metadane zamówień, takie jak nazwy produktów, identyfikatory, ilości, ceny, sumy, walutę oraz identyfikatory zamówień, dla dowolnego istniejącego zamówienia, podając nieprawidłowy klucz zamówienia.

Wtyczka GetPaid dla WordPressa do wersji 2.8.56 zawiera podatność na Local File Inclusion (LFI) poprzez funkcję getpaid_payment_form_element. Uwierzytelnieni atakujący z dostępem na poziomie administratora i wyższym mogą dołączać i wykonywać dowolne pliki .php na serwerze, co umożliwia wykonanie kodu PHP.