Katalog podatności CVE

NLTK do wersji 3.10.3 zawiera podatność na przechodzenie po ścieżkach (path traversal) w API artefaktów modeli, która omija egzekwowanie pathsec poprzez użycie surowych operacji na plikach na ścieżkach kontrolowanych przez wywołującego. Atakujący mogą czytać lub zapisywać pliki poza dozwolonymi katalogami sandboxa przez API TransitionParser, AveragedPerceptron, PerceptronTagger i maxent, gdy pathsec jest włączone.

NLTK PorterStemmer w wersjach do 3.10.2 (poprawione w 3.10.3) zawiera podatność na odmowę usługi przez nieefektywną złożoność algorytmiczną w metodzie stem(). Funkcja _is_consonant() przegląda wstecz cały ciąg końcowych znaków 'y' przy każdym wywołaniu, a _measure() wywołuje ją dla każdej pozycji rdzenia, co powoduje złożoność O(n^2). Pojedynczy token o długości 20-50 KB składający się z długiego ciągu litery 'y' i pasującego przyrostka (np. 'ness') może zająć CPU na sekundy lub minuty.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 nie waliduje parametrów kosztu KDF w metadanych zaszyfrowanych plików i nagłówkach keystore, co pozwala atakującym na wywołanie nieograniczonej alokacji pamięci. Atakujący mogą stworzyć złośliwe zaszyfrowane pliki z deklarowanymi bardzo dużymi parametrami Argon2, scrypt lub balloon KDF, co prowadzi do wyczerpania pamięci systemowej i awarii procesu bez uwierzytelnienia.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 wykonuje niezaufane pluginy stron trzecich z niewystarczającymi kontrolami: domyślna polityka podpisu to WARN, więc niepodpisany lub niezweryfikowany plugin nie wbudowany jest kompilowany i wykonywany w procesie gospodarza w czasie importu, przed zainstalowaniem sandboxa. Jedyną domyślną barierą była niekompletna, możliwa do obejścia lista zabronionych AST. Jeśli użytkownik zostanie nakłoniony do załadowania pluginu atakującego, może to prowadzić do wykonania dowolnego kodu z uprawnieniami użytkownika.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 używa niedoparametryzowanego PBKDF2-HMAC-SHA256 z tylko 100 000 iteracji do ochrony kluczy prywatnych plików PQC i 10 000 iteracji do weryfikacji hasła plików z podwójnym szyfrowaniem. Atakujący, którzy zdobędą pliki kluczy lub zaszyfrowane pliki, mogą przeprowadzić atak brute-force na hasła offline przy użyciu akceleracji GPU lub ASIC.

openssl_encrypt w wersjach do 1.4.8 używa tolerancyjnego na sufiksy dopasowywania odcisków palców podczas wiązania zaufanego klucza. Operator potwierdzający krótki, podrabialny identyfikator klucza GPG może nieświadomie zarejestrować klucz atakującego jako zaufany, co umożliwia podpisywanie złośliwych wtyczek. Wersja 1.4.9 wymaga dokładnego dopasowania pełnego odcisku palca klucza głównego.

openssl-encrypt przed wersją 1.4.9 nie usuwa hasła z wyjścia debugowania, gdy jest ono podane w skróconych formach opcji. Sanityzacja rozpoznaje tylko dokładne nazwy opcji, formy --option=value i tokeny zaczynające się od -p, więc te formy omijają mechanizm i hasło trafia do stderr. Osoby z dostępem do tego wyjścia mogą odzyskać hasło.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 używa słabego wyprowadzania klucza w D-Bus CryptoService.EncryptFile, stosując nierozciągnięty SHA-256 zamiast Argon2id. Atakujący mogą przeprowadzać ataki offline na hasła do zaszyfrowanych plików znacznie szybciej niż przewiduje dokumentacja.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 nie waliduje poprawnie kosztów funkcji wyprowadzania klucza w spreparowanych plikach, co pozwala atakującym na wyczerpanie pamięci i CPU podczas przetwarzania przed uwierzytelnieniem. Złośliwe pliki z nadmiernymi parametrami KDF mogą zawiesić proces.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 zawiera podatność na wstrzykiwanie poleceń w poleceniu info, gdzie niezaufane pola metadanych są interpolowane bez cudzysłowów. Atakujący mogą spreparować wartości metadanych, takie jak pepper_name, zawierające polecenia powłoki, które wykonają się po skopiowaniu wydrukowanego bloku CLI do powłoki.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 nie waliduje pola total z danych QR przed materializacją zakresów. Atakujący mogą dostarczyć spreparowane obrazy QR z bardzo dużymi wartościami total, co prowadzi do nieograniczonej alokacji pamięci i odmowy usługi przez wyczerpanie pamięci.

openssl_encrypt w wersjach 1.4.8 i wcześniejszych nie waliduje pola total_samples w plikach FLAC przed użyciem go do alokacji pamięci. Spreparowany plik FLAC o rozmiarze ~50 bajtów deklarujący ~100 milionów próbek powoduje alokację wielu gigabajtów, prowadząc do odmowy usługi przez brak pamięci podczas 'decrypt --stego-extract'. Problem naprawiony w 1.4.9; dotyczy linii 1.4.x i 1.5.x.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 nie waliduje adresów URL serwera w funkcjach login i register_with_email, akceptując niezaszyfrowane adresy http:// i niekonfigurowane hosty. Atakujący na ścieżce sieciowej mogą przechwycić poświadczenia w postaci jawnego tekstu, w tym client_id, hasła i JWT, co prowadzi do pełnego przejęcia konta na serwerze kluczy.

openssl-encrypt przed wersją 1.4.9 zawiera podatność na podążanie za dowiązaniami symbolicznymi w skanie verify-usb v2. Atakujący z fizycznym dostępem do dysku przenośnego może podmienić katalog na dowiązanie symboliczne do kopii z identycznymi plikami oraz podłożonym plikiem __pycache__/*.pyc, który jest ładowany zamiast czystego .py. Plik nie jest wykrywany, verify-usb raportuje PASSED, co prowadzi do wykonania kodu. Naprawione w 1.4.9 (dotyczy linii 1.4.x i 1.5.x).

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 wyprowadza klucz wrap dla zdalnego pieprzu używając niesolonego HKDF-SHA256 lub gołego SHA-256 hasła, co powoduje identyczne klucze dla wszystkich użytkowników i plików. Atakujący z dostępem do zaszyfrowanych bloków pieprzu mogą prekomputować słownik i przeprowadzić ataki offline na hasła w całej flocie.

openssl_encrypt przed wersją 1.4.9 przechowuje niezaszyfrowany hash SHA-256 tekstu jawnego w nagłówku pliku. Atakujący bez hasła może odczytać ten hash, aby potwierdzić zgadywane teksty jawne offline lub identyfikować identyczne teksty jawne w różnych zaszyfrowanych plikach.

openssl_encrypt (pakiet pip openssl-encrypt) w wersjach 1.4.8 i starszych przechowuje klucz prywatny klienta mTLS w postaci jawnej w pliku SharedPreferences o uprawnieniach 0644, dostępnym dla wszystkich użytkowników. Lokalny atakujący z dostępem do systemu plików może odczytać ten klucz. Wersja 1.4.9 zapisuje PEM w dedykowanym pliku 0600 i usuwa stare wartości.

OpenRemote przed wersją 1.28.0 zawiera podatność na ujawnienie informacji między domenami w API REST powiadomień. Administratorzy dzierżawy mogą odczytać wysłane powiadomienia wszystkich dzierżaw, w tym treści wiadomości, wysyłając żądanie GET bez parametrów do punktu końcowego powiadomień.

AVideo przed wersją 24.0 zawiera podatność na fałszowanie żądań po stronie serwera (SSRF) w funkcji isSSRFSafeURL, która nie wyodrębnia osadzonych adresów IPv4 z formatów przejściowych IPv6 (NAT64, 6to4, Teredo). Nieuwierzytelnieni atakujący mogą ominąć ochronę SSRF przez punkt końcowy LiveLinks, aby dotrzeć do wewnętrznych usług i punktów końcowych metadanych chmury.

Baserow wysyła źródło danych Application Builder bez sprawdzania wyniku kontroli uprawnień. Widoki dispatch i record-name są zadeklarowane z klasą uprawnień, która dopuszcza każdego wywołującego, a kontrola uprawnień nie powoduje przerwania wykonania. Nieuwierzytelnione żądanie może otrzymać wiersze i pola ze źródła danych, a identyfikatory są małymi liczbami całkowitymi, które można enumerować. Wersja 2.3.1 przekazuje raise_exception do tego samego wywołania.