Katalog podatności CVE

Moduł Thelia Page przed wersją 2.0.4 zawiera podatność cross-site request forgery, która pozwala zdalnym atakującym usuwać tagi stron, dokumenty i obrazy poprzez wykorzystanie tras usuwania w panelu administracyjnym pozbawionych tokenów CSRF i kontroli uprawnień. Atakujący może nakłonić zalogowanego administratora do przejścia na spreparowane żądania GET, które iterują kolejne identyfikatory, usuwając obrazy TheliaLibrary, ich pliki i warianty w obrębie stron, produktów i kategorii.

Thelia przed wersją 3.2.0 zawiera podatność cross-site request forgery w panelu administracyjnym, która pozwala atakującym sfałszować działania administracyjne, ponieważ tokeny CSRF na sesję wyciekają przez ciągi zapytań URL. Atakujący może ponownie użyć ujawnionych tokenów lub wykorzystać niechronione akcje setToggleVisibilityAction i updatePositionAction, aby zalogowani administratorzy usuwali, ukrywali lub zmieniali kolejność obiektów katalogu i konfiguracji.

Thelia przed wersją 3.1.0 zawiera podatność przechowywanego cross-site scripting w funkcji ForSomeCustomers::getSummary(), która pozwala nieuwierzytelnionym atakującym wstrzykiwać skrypty poprzez nieescapowane nazwy klientów. Atakujący może zarejestrować się z ładunkiem skryptu jako nazwą, który wykonuje się, gdy administratorzy przeglądają powiązane kupony, kradnąc tokeny CSRF w celu utworzenia kont administratorów.

DeepInfer do wersji 0.1.0 zawiera podatność path traversal w nieuwierzytelnionym endpoincie /profile, która pozwala zdalnym atakującym tworzyć dowolne katalogi poprzez parametr output_dir. Atakujący, w tym poprzez żądania GET z przeglądarki operatora, mogą zapisywać pliki śledzenia chrome, wyczerpując dysk lub i-węzły, oraz wykorzystywać komunikaty błędów jako wyrocznię systemu plików.

ShowDoc w wersji 2.8.14 przed 3.9.6 zawiera podatność wstrzyknięcia kodu w funkcji Mock, która pozwala uwierzytelnionym użytkownikom wykonywać polecenia powłoki poprzez szablony mockjs. Atakujący może zapisać szablon przez MockController::add z escapowanymi nawiasami, który mockjs ewaluuje za pomocą eval(), a następnie wywołać go przez MockController::infoByKey, aby uruchomić polecenia, w oficjalnym obrazie Docker jako root.

Highflame ramparts w wersjach od 0.8.1 do 0.8.10 zawiera podatność obejścia skanowania bezpieczeństwa, która pozwala atakującym ukryć złośliwe ładunki, ponieważ collect_bundle_siblings i walk_bundle_subdir pomijają zagnieżdżone katalogi i pliki .pyc. Atakujący może rozpowszechnić pakiet umiejętności z niezweryfikowanym hashem .pyc w scripts/<subdir>/__pycache__/, który ramparts po cichu ignoruje, podczas gdy CPython wykonuje go przy uruchomieniu umiejętności.

Jpom w wersjach od 2.10.0 do 2.11.12 zawiera podatność polegającą na obejściu uwierzytelniania, która pozwala nieuwierzytelnionym atakującym uzyskać uprawnienia superadministratora poprzez wstrzyknięcie warunku zapytania do nagłówka JPOM-USER-TOKEN. Atakujący może wysłać wartość taką jak 'is not null', którą parser Condition biblioteki Hutool interpretuje jako operator, a następnie wykonać polecenia za pomocą funkcji skryptowych Jpom.

Nexterm w wersji do 1.2.2-BETA zawiera podatność polegającą na braku autoryzacji, która pozwala uwierzytelnionym użytkownikom na hibernację, wznowienie lub zakończenie zdalnych sesji innych użytkowników poprzez trasy cyklu życia sesji. Atakujący, który uzyska identyfikator sesji, może wywołać punkty końcowe hibernate, resume lub DELETE connection, aby zakłócić aktywne sesje SSH, RDP, VNC lub SFTP.

LearnHouse w wersji przed 1.1.1 zawiera podatność polegającą na braku autoryzacji w API zadań, która pozwala uwierzytelnionym użytkownikom na odczyt ocen i prac innych użytkowników. Atakujący mogą podać inny identyfikator user_id w punkcie końcowym oceniania lub odpytywać funkcje odczytu zgłoszeń, aby przeglądać prace, oceny i opinie instruktorów innych studentów.

Przepełnienie bufora na stercie w firmware Opengear IM72XX, CM71XX i ACM70XX w wersjach 4.8.0–5.5.2 na urządzeniach console server. Nieuwierzytelniony zdalny atakujący może spowodować awarię procesu index.cgi poprzez spreparowane żądanie POST multipart/form-data z nadmiernie długim polem name w nagłówku Content-Disposition.

WebDyne w wersjach od 2.022 przed 3.022 dla Perla ujawnia kod źródłowy aplikacji nieuwierzytelnionym klientom poprzez przeglądarkę źródeł na domyślnej stronie indeksu. Domyślnie włączona strona indeksu zwraca pliki spod katalogu dokumentów wskazane w parametrze source żądania HTMX, w tym pliki .psp, .pm i .pl. Zdalny atakujący może odczytać kod Perla aplikacji, w tym bloki __PERL__ stron .psp oraz przechowywane w nich dane uwierzytelniające.

WebDyne w wersjach od 2.031 przed 3.022 dla Perla wykonuje pliki mające .psp w dowolnym miejscu nazwy jako strony Perla. Decyzja o uruchomieniu pliku jako strony opiera się na dopasowaniu nazwy do WEBDYNE_PSP_EXT_RE, które nie ma zakotwiczenia końca. Aplikacja sprawdzająca tylko końcowe rozszerzenie przy uploadach pozwala zdalnemu atakującemu wgrać plik taki jak report.psp.pdf i uruchomić jego osadzony Perl poprzez żądanie.

WebDyne w wersjach od 2.014 przed 3.022 dla Perla odzwierciedla parametry żądania bez escapowania w wartościach pól formularza, umożliwiając cross-site scripting. Znaczniki textfield, password_field i filefield wypełniają atrybut value z parametru żądania o tej samej nazwie, a WEBDYNE_CGI_AUTOESCAPE domyślnie jest wyłączone. Od wersji 2.022 WebDyne::HTML::Tiny zastąpiło metodę entity_encode wersją zwracającą dane wejściowe bez zmian, więc włączenie WEBDYNE_CGI_AUTOESCAPE nie działa.

WebDyne w wersjach od 3.007 przed 3.022 dla Perla wykonuje pliki .psp spoza katalogu dokumentów poprzez path traversal w fallbacku trasy API PSGI. Gdy żądanie nie pasuje do żadnego pliku, handler PSGI ponawia je jako trasę API przez api_filename, zachowując segmenty .. w ścieżce i sprawdzając jedynie, czy złączona ścieżka zaczyna się od katalogu dokumentów, co żądanie /../private przechodzi. Zdalny atakujący może uruchomić osadzony Perl w dowolnym czytelnym pliku .psp, np. wgranym poza katalog dokumentów.

WebDyne w wersjach od 2.014 przed 3.022 dla Perla wysyła ciasteczka sesji bez atrybutów Secure, HttpOnly i SameSite. WebDyne::Session ustawia ciasteczko sesji tylko z nazwą, wartością i ścieżką. Przeglądarki wysyłają wtedy identyfikator sesji przez zwykły HTTP oraz w żądaniach cross-site i udostępniają go skryptom strony.

Wtyczka Web 2.0 Directory dla WordPressa w wersjach do 2.10.12 włącznie jest podatna na czasową iniekcję SQL poprzez parametr 'w2dc_level_filter'. Nieuwierzytelniony atakujący może dołączyć dodatkowe zapytania SQL do istniejących zapytań, co umożliwia wyodrębnienie poufnych informacji z bazy danych. Parametr jest używany w kontekście całkowitoliczbowym bez otaczających cudzysłowów, więc wbudowane mechanizmy escapowania WordPressa (addslashes/magic_quotes) nie chronią przed ładunkami czasowymi, takimi jak warunki oparte na SLEEP.

Wtyczka BuddyBoss Platform dla WordPressa (do wersji 3.6.0) jest podatna na przechowywany cross-site scripting poprzez nazwę grupy z powodu niewystarczającej sanityzacji danych wejściowych i ucieczki danych wyjściowych. Uwierzytelniony atakujący z dostępem na poziomie subskrybenta może wstrzyknąć dowolne skrypty internetowe do stron, które wykonają się, gdy użytkownik odwiedzi zainfekowaną stronę. Wymaga to włączonego ustawienia "Enable social group creation by all members", które jest domyślne.

Wtyczka NextGEN Gallery dla WordPressa (do wersji 4.4.1) jest podatna na zdalne wykonanie kodu w funkcji render_image. Luka wynika z nieograniczonego przypisywania kluczy meta_data dostarczonych przez użytkownika do modelu obrazu, braku kontroli realpath w konstrukcji ścieżek oraz obejścia sprawdzania podpisu na publicznej trasie dostarczania obrazów. Uwierzytelniony atakujący z dostępem na poziomie custom może wykonać kod na serwerze.

W bibliotece json-glib wykryto błąd, w którym ewaluator wycinków JSONPath używany przez json_path_query() może wejść w nieskończoną pętlę przy wyrażeniu wycinka z ujemnym krokiem. Aplikacja oceniająca wyrażenia JSONPath kontrolowane przez atakującego może zostać zawieszona, co prowadzi do odmowy usługi.

Wtyczka Debug Log Manager dla WordPressa (do wersji 2.5.2) jest podatna na przechowywany cross-site scripting poprzez parametr 'message (and pageUrl)' z powodu niewystarczającej sanityzacji danych wejściowych i ucieczki danych wyjściowych. Nieuwierzytelniony atakujący może wstrzyknąć dowolne skrypty internetowe do stron, które wykonają się, gdy użytkownik odwiedzi zainfekowaną stronę. Wymaga to włączonego logowania debugowania z aktywnym logowaniem błędów JS oraz uzyskania publicznie emitowanego nonce dlmVars.jsErrorLogging.