Katalog podatności CVE

W bibliotece esaml (dropbox) funkcja esaml_binding:decode_response/2 parsuje zdekodowaną odpowiedź SAMLResponse za pomocą xmerl_scan:string/2, która rejestruje każdą nazwę elementu, atrybutu i prefiks przestrzeni nazw jako trwały atom. Punkty końcowe ACS i single-logout wywołują ją na nieuwierzytelnionych żądaniach przed sprawdzeniem podpisu, więc jeden dokument z tysiącami unikalnych nazw tworzy tysiące atomów w granicach limitu 128 KB. Atomy nie są odzyskiwane, a tabela atomów VM ma limit około miliona wpisów, więc kilkadziesiąt żądań może zablokować węzeł.

Podatność w deserializacji Count-Min sketch w Apache DataSketches C++ (wersje 4.1.0 do 5.3.0) polega na braku uwzględnienia preambuły w sprawdzaniu rozmiaru wejścia, co może prowadzić do odczytu poza granicami bufora. Dodatkowo rozmiar tabeli jest obliczany w 32-bitowej arytmetyce, co może spowodować przepełnienie do zera i późniejsze odczyty/zapisy poza alokacją, uszkadzając pamięć sterty.

Wtyczka WordPress WebP Express przed wersją 0.25.16 nie escapuje wartości, które jej wbudowany parser HTML ponownie emituje do atrybutów elementów, gdy włączony jest nie-domyślny tryb dostarczania obrazów. Umożliwia to nieuwierzytelnionym użytkownikom przesłanie treści, która jest zapisywana, a następnie wykonywana jako Cross-Site Scripting w przeglądarce każdego użytkownika przeglądającego dotkniętą stronę, w tym administratorów.

Wtyczka MasterStudy LMS dla WordPressa w wersjach przed 3.7.55 nie weryfikuje, czy użytkownik objęty funkcją zapisu studentów ma jakikolwiek związek z żądającym instruktorem. Umożliwia to użytkownikom z rolą Instruktora nadpisanie imienia, nazwiska i publicznej nazwy wyświetlanej dowolnego zarejestrowanego użytkownika, w tym administratorów, co sprzyja podszywaniu się i phishingowi.

Wtyczka Link Library dla WordPressa w wersjach przed 7.9.6 nie sanityzuje ani nie escapuje pola linku przed wyświetleniem go w atrybucie podglądu linku, co pozwala użytkownikom z rolą Contributor i wyższą na ataki Stored Cross-Site Scripting. Podgląd jest generowany bez uwierzytelnienia i bez sprawdzania, czy link został opublikowany, więc niezatwierdzone zgłoszenie wystarczy, aby dotrzeć do każdego odwiedzającego, który je otworzy.

WordPress Core (wszystkie wersje do 7.0.2 włącznie) jest podatny na przechowywany Cross-Site Scripting poprzez funkcję Quick Edit z powodu niewystarczającego escapowania nazw wyświetlanych użytkowników. Uwierzytelniony atakujący z poziomem Contributor lub wyższym może wstrzyknąć dowolne skrypty, które wykonają się, gdy wyżej uprawniony użytkownik otworzy odpowiednie ekrany administracyjne. Problem dotyczy wyłącznie witryn z dużą liczbą użytkowników.

Wtyczka WordPress Photo Engine (Media Organizer & Lightroom) przed wersją 6.5.8 nie weryfikuje, czy użytkownik jest uprawniony do działania na docelowym załączniku multimedialnym. Uwierzytelnieni użytkownicy z rolą autora i wyższą mogą usuwać dowolne załączniki, w tym przesłane przez innych użytkowników i administratorów.

Wtyczka WordPress Photo Engine (Media Organizer & Lightroom) w wersjach przed 6.5.8 nie sanityzuje ani nie escapuje nazw kolekcji i galerii przed ich zapisaniem i wyświetleniem w panelu administracyjnym. Pozwala to uwierzytelnionym użytkownikom z rolą autora i wyższą przeprowadzać ataki Stored Cross-Site Scripting.

Wtyczka WordPress Royal MCP w wersjach przed 1.5.7 nie ogranicza tokenu linku podglądu do pojedynczego podglądu, dla którego został wydany. Każda strona posiadająca ważny token jest uwierzytelniana jako użytkownik będący jego właścicielem (domyślnie administrator) w całym REST API bez nonce, co prowadzi do pełnego przejęcia witryny.

Wtyczka WordPress MB Custom Post Types & Custom Taxonomies w wersji przed 2.12.3 nie sprawdza uprawnień w funkcji eksportu. Umożliwia to użytkownikom z rolą tak niską jak Contributor odczyt konfiguracji typów treści i taksonomii dostępnych tylko dla administratorów oraz tytułów, dat, statusów i części zapisanej treści niepublicznych wpisów i stron innych użytkowników.

Wtyczka WordPress MB Custom Post Types & Custom Taxonomies przed wersją 2.12.3 nie wykonuje żadnego sprawdzenia uprawnień ani uwierzytelnienia przed zezwoleniem nieuwierzytelnionemu żądaniu na ponowne uruchomienie starszej migracji danych. Pozwala to każdemu przywrócić definicję niestandardowego typu posta lub taksonomii na stronach zaktualizowanych z wersji przed 2.0 do stanu sprzed aktualizacji.

Wtyczka WordPress PixelYourSite przed wersją 11.4.3 oraz PixelYourSite Pro przed wersją 12.6.8 nie sanityzują ani nie escapują wartości cookie przed wypisaniem jej do wyjścia strony. W witrynie korzystającej z pełnostronicowego cache pozwala to nieuwierzytelnionym atakującym zapisać ładunek Cross-Site Scripting w buforowanej stronie, która jest następnie serwowana innym odwiedzającym.

Wtyczka WordPress Infility Global przed wersją 2.16.25 nie wykonuje żadnej weryfikacji uprawnień ani nonce dla akcji AJAX dostępnej dla nieuwierzytelnionych użytkowników. Pozwala to dowolnemu odwiedzającemu nadpisać wartość konfiguracji tłumaczenia maszynowego należącą do towarzyszącej wtyczki Infility Global przed wersją 2.16.25.

Wtyczka HIPAA Forms do WordPressa przed wersją 3.3.2 nie wykonuje sprawdzenia uprawnień podczas obsługi żądania odbudowującego własną niestandardową rolę użytkownika, co pozwala użytkownikowi posiadającemu już tę rolę nadać jej uprawnienia na poziomie administratora i eskalować swoje uprawnienia.

Wtyczka WordPress WP Ultimate Review przed wersją 2.4.5 nie neutralizuje shortcode'ów we wszystkich polach recenzji przesyłanych przez publiczny formularz recenzji dostępny dla nieuwierzytelnionych odwiedzających. Umożliwia to wykonanie dowolnych shortcode'ów podczas wyświetlania danego pola, o ile recenzje użytkowników i wyświetlanie tego pola są włączone.

Wtyczka WordPress FluentCart przed wersją 2.2.0 nie weryfikuje, czy zapisany adres klienta wybrany podczas finalizacji zamówienia należy do osoby składającej zamówienie. Pozwala to nieuwierzytelnionym atakującym przypisać dowolny zapisany adres klienta do składanego zamówienia i odczytać go, ujawniając adresy pocztowe, numery telefonów i dane firmowe klientów.

Aplikacja NT OneAPP firmy NewType Infortech zawiera podatność polegającą na ujawnieniu poufnych informacji. Nieuwierzytelniony lokalny atakujący może wyodrębnić nazwy użytkowników i hasła w postaci jawnej z danych kopii zapasowej po uzyskaniu autoryzacji dostępu do kopii ADB i potwierdzeniu kopii przez użytkownika.

Aplikacja NT OneAPP firmy NewType Infortech zawiera podatność umożliwiającą obejście uwierzytelniania. Nieuwierzytelniony lokalny atakujący może ominąć mechanizm blokady PIN aplikacji za pomocą Deep Linku i uzyskać dostęp do chronionych zasobów zalogowanego użytkownika.

NT OneAPP firmy NewType Infortech zawiera podatność ujawnienia poświadczeń. Nieuwierzytelniony zdalny atakujący może w określonych warunkach wywołać wyzwanie HTTP Basic Authentication z niezwalidowanego źródła w WebView, uzyskując kod dostępu NUP Portal zalogowanego użytkownika.

NT OneAPP firmy NewType Infortech ma podatność związaną z niewłaściwą walidacją certyfikatu. Nieuwierzytelnieni atakujący z sąsiedztwa sieciowego mogą przeprowadzić atak typu man-in-the-middle, ponieważ aplikacja nie weryfikuje certyfikatu serwera i nazwy hosta, przechwytując lub modyfikując komunikację między aplikacją a serwerem.