Katalog podatności CVE

Występuje przepełnienie bufora na stosie w Microsoft Exchange Online. Uwierzytelniony atakujący może wykonać kod w sieci.

Brak uwierzytelniania dla krytycznej funkcji w usłudze Azure Kubernetes Configuration Service. Nieuwierzytelniony atakujący może podnieść uprawnienia w sieci.

W bibliotece libslirp wykryto błąd polegający na tym, że podczas obsługi żądań ICMP echo długość odpowiedzi nie jest aktualizowana do rzeczywistych danych otrzymanych od hosta. W sytuacji, gdy standardowy socket ICMP jest niedostępny, ta niezgodność długości powoduje ujawnienie gościowi prawdziwego adresu IP hosta w odpowiedzi echo, co narusza izolację NAT zapewnianą przez sieć w trybie użytkownika.

W kliencie OpenShift oc wykryto błąd polegający na braku prawidłowej sanityzacji dowiązań symbolicznych i twardych wskazujących na ścieżki absolutne lub katalogi poza miejscem rozpakowania. Złośliwy obraz kontenera może zawierać dowiązania i wpisy plików odwołujące się do lokalizacji poza docelowym katalogiem, co pozwala zapisać treści w dowolnych miejscach systemu plików.

W FreeIPA wykryto błąd nieprawidłowej kontroli autoryzacji, który pozwala uwierzytelnionemu hostowi pobierać i unieważniać certyfikaty cyfrowe przypisane innym użytkownikom lub usługom. FreeIPA weryfikuje własność wyłącznie przez dopasowanie nazwy hosta do pola CN certyfikatu, bez potwierdzenia rzeczywistej własności w usłudze katalogowej.

W bibliotece Authlib przed wersją 1.9.0 implementacja RFC 9101 JWTAuthenticationRequest przekazuje kontrolowany przez klienta parametr request_uri do hooka get_request_object() przed zastosowaniem polityki docelowej lub rejestracyjnej. W instalacjach, w których integrator zaimplementował ten hook jako nieograniczone pobieranie HTTP, zdalny atakujący może wymusić żądania do wewnętrznych lub niepożądanych adresów URL.

W Authlib przed wersją 1.9.0 metoda OpenIDImplicitGrant.validate_authorization_request() sprawdza kontrolowany przez klienta surowy parametr request.payload.scope pod kątem openid po tym, jak nadrzędny grant przefiltrował dozwolone zakresy do request.scope. Zarejestrowany klient uprawniony do typu odpowiedzi ID token, ale nie do zakresu openid, może dodać openid i otrzymać podpisany ID token z danymi użytkownika.

W Authlib przed wersją 1.9.0 domyślna metoda RFC 7523 JWTBearerGrant.get_audiences() zwraca pustą listę, przez co weryfikacja roszczeń wymaga jedynie istnienia roszczenia aud bez dopasowania do bieżącego serwera autoryzacji. Atakujący posiadający ważną asercję dla innej usługi może przedstawić ją serwerowi współdzielącemu klucz podpisujący i uzyskać token dostępu.

W Authlib przed wersją 1.9.0 metoda OpenIDMixin.parse_id_token() odczytuje decyzję nonce_supported z nieufnego ID tokena i ustawia oczekiwane nonce na null, gdy roszczenie ma wartość logiczną false. W klientach implicit i hybrid atakujący z przechwyconym prawidłowo podpisanym tokenem może ominąć powiązanie nonce z sesją i odtworzyć token ofiary w swojej sesji.

Authlib to biblioteka Pythona do budowy serwerów OAuth i OpenID Connect. W wersjach przed 1.9.1 funkcje OctKey.import_key() oraz ścieżka podpisywania i weryfikacji HMAC akceptują klucz o zerowej długości, co pozwala zdalnemu atakującemu obliczyć deterministyczny podpis HS256, HS384 lub HS512 dla dowolnych roszczeń tokenu i uznać token za autentyczny. Problem naprawiono w wersji 1.9.1.

Authlib to biblioteka Pythona do budowy serwerów OAuth i OpenID Connect. W wersjach od 1.3.1 do 1.9.0 funkcja OctKey.import_key() sprawdza znaczniki kluczy asymetrycznych tylko na bajcie zerowym, podczas gdy loadery PEM akceptują wiodące białe znaki, komentarze lub BOM. W konfiguracjach z mieszanym rejestrem algorytmów nieuwierzytelniony atakujący znający te same bajty klucza publicznego może użyć ich jako sekretu HMAC i sfałszować tokeny HS256 z dowolnymi roszczeniami. Problem naprawiono w wersji 1.9.0.

InterSystems IRIS for Health ma domyślnie wyłączone szyfrowanie TLS/SSL. Może to umożliwić atakującemu przeglądanie przesyłanych danych i wykorzystanie ich do zalogowania się do urządzenia.

Usługa urządzenia ONVIF w E3 odpowiada na niektóre żądania informacyjne bez wymagania uwierzytelnienia. Zdalna, nieuwierzytelniona strona może uzyskać szczegółowe identyfikatory urządzenia oraz listę skonfigurowanych kont użytkowników wraz z ich poziomami uprawnień.

Występuje nieprawidłowe rozwiązywanie dowiązań przed dostępem do pliku (podążanie za dowiązaniem) w VM Inspector dla Azure Virtual Machines. Nieuwierzytelniony atakujący może podnieść uprawnienia w sieci.

Usługa zarządzania siecią w oprogramowaniu Kiloview E3 NDI encoder nie oczyszcza jednego pola używanego podczas konfiguracji tras statycznych przez API zarządzania webowego. Uwierzytelniony użytkownik webowy z uprawnieniami do konfiguracji tras statycznych może wykonać dowolne polecenia systemu operacyjnego jako root, a złośliwa konfiguracja przetrwa ponowne uruchomienia.

Występuje podatność typu server-side request forgery (SSRF) w Azure AI Foundry. Uwierzytelniony atakujący może podnieść uprawnienia w sieci.

Występuje podatność w parametrze strefy czasowej, który nie jest prawidłowo walidowany, co może pozwolić uwierzytelnionemu użytkownikowi spowodować wskazanie przez /etc/localtime pliku spoza zamierzonego katalogu zoneinfo.

Występuje nieprawidłowa neutralizacja znaków specjalnych używanych w poleceniu (wstrzyknięcie poleceń) w Azure Pipelines. Nieuwierzytelniony atakujący może wykonać kod w sieci.

Komponent serwera A2A w Amazon Strands Agents SDK dla Pythona przed wersją 1.43.0 oraz dla TypeScript przed wersją 1.5.0 nie izoluje prawidłowo stanu konwersacji między wywołującymi. Uwierzytelniony zdalny użytkownik może odczytać historię konwersacji innych dzierżawców i dodać trwałe instrukcje zmieniające zachowanie modelu dla kolejnych wywołujących poprzez żądania HTTP do punktu końcowego A2A z innym context_id.

W adapterze kompatybilności MQTT 3.1.1 w AWS aws-c-mqtt przed wersją 0.16.2 występuje alokacja pamięci z nadmierną wartością rozmiaru. Może to pozwolić zdalnemu aktorowi na wywołanie odmowy usługi aplikacji klienckiej.