Katalog podatności CVE

Wtyczka WordPress WP Ultimate Review w wersji przed 2.4.4 nieprawidłowo sanityzuje i escapuje recenzje przesyłane przez publiczny formularz recenzji dostępny dla nieuwierzytelnionych odwiedzających. Umożliwia to przeprowadzenie ataków Stored Cross-Site Scripting przeciwko każdemu użytkownikowi, w tym administratorom, przeglądającemu stronę wyświetlającą recenzję, gdy recenzje użytkowników są włączone.

Wtyczka Groundhogg — CRM, Newsletters, and Marketing Automation dla WordPressa jest podatna na eskalację uprawnień przez ponowne powiązanie tożsamości kontaktu. Funkcja create_contact w punkcie REST v3 jest chroniona tylko przez uprawnienie add_contacts i przekazuje pełny payload, w tym user_id, do ścieżki upsert, omijając zabezpieczenia właściciela. Pozwala to atakującym z dostępem na poziomie Sales Representative i wyżej na powiązanie kontaktu z ID administratora, a następnie wykorzystanie punktu testowego e-mail v4 do uzyskania sesji administratora.

Wtyczka Real Cookie Banner: GDPR & ePrivacy Cookie Consent dla WordPressa jest podatna na Stored Cross-Site Scripting przez komentarze w wersjach do 5.3.5 włącznie, z powodu niedostatecznej sanityzacji wejścia i braku escapingu wyjścia. Niezautentykowani atakujący mogą wstrzykiwać skrypty, które wykonają się przy dostępie do strony. Wykorzystanie wymaga moderacji komentarzy.

Wtyczka ProfilePress dla WordPressa jest podatna na ujawnienie wrażliwych informacji w wersjach do 4.17.4 włącznie przez funkcję get_user_profile_structure. Uwierzytelnieni atakujący z dostępem na poziomie subskrybenta i wyżej mogą wyodrębnić adresy e-mail, nazwy logowania i daty rejestracji innych użytkowników. Gdy opcja users_can_register jest włączona, niezautentykowani atakujący mogą to wykorzystać przez rejestrację.

Wtyczka Ultimate Member dla WordPressa jest podatna na Stored Cross-Site Scripting przez parametr 'form_id' w wersjach do 2.13.1 włącznie, z powodu niedostatecznej sanityzacji wejścia i braku escapingu wyjścia. Niezautentykowani atakujący mogą wstrzykiwać skrypty, które wykonają się, gdy administrator otworzy rekord użytkownika w modalnym oknie wp-admin.

Wtyczka Ultimate Member dla WordPressa jest podatna na obejście autoryzacji w wersjach do 2.13.1 włącznie. Niezautentykowani atakujący mogą przeglądać wartości pól profilu członków z ograniczeniami prywatności, w tym pola tylko dla właściciela, tylko dla członków lub z ograniczeniem roli, poprzez publiczny punkt końcowy wp_ajax_nopriv_um_get_members. Nonce wymagany przez punkt końcowy jest dostępny dla wszystkich odwiedzających.

Formwork przed wersją 2.3.13 zawiera podatność na path traversal w BackupController, która pozwala uwierzytelnionym użytkownikom panelu na odczyt lub usunięcie dowolnych plików. Atakujący z uprawnieniami do pobierania lub usuwania kopii zapasowych mogą użyć zakodowanego w base64 payloadu z backslashami, który omija funkcję basename w PHP na Linuksie, aby uzyskać dostęp do plików poza katalogiem kopii zapasowych.

Silnik transferowy Mooncake przed wersją 0.3.12 zawiera podatność na odczyt poza zakresem w funkcji readString w include/common.h, która pozwala niezautentykowanym atakującym na spowodowanie awarii usługi poprzez wysłanie ramki handshake o zerowej długości. Atakujący mogą połączyć się z portem handshake nasłuchującym na wszystkich interfejsach i wysłać ośmiobajtową ramkę, aby zakończyć proces hostujący, taki jak serwer inferencji SGLang.

PeaZip przed wersją 11.3.0, w nie domyślnej konfiguracji, jest podatny na wstrzykiwanie poleceń systemu operacyjnego przez nazwę pliku w archiwum, ponieważ nieprawidłowo obsługuje sytuację, gdy znak cudzysłowu jest już użyty w ciągu.

Interfejs programowania aplikacji WebSocket nie ma ograniczeń dotyczących liczby żądań uwierzytelnienia. Brak limitowania tempa może pozwolić atakującemu na przeprowadzenie ataków typu denial-of-service lub ataków brute-force w celu uzyskania nieautoryzowanego dostępu.

Backend WebSocket używa identyfikatorów stacji ładowania do jednoznacznego kojarzenia sesji, ale pozwala wielu punktom końcowym na połączenie przy użyciu tego samego identyfikatora sesji. Ta implementacja skutkuje przewidywalnymi identyfikatorami sesji. Podatność ta może pozwolić nieautoryzowanym użytkownikom na uwierzytelnienie jako inni użytkownicy lub umożliwić złośliwemu aktorowi przeprowadzenie ataku typu denial-of-service poprzez przeciążenie backendu prawidłowymi żądaniami sesji.

Procedura tworzenia kopii zapasowej i przywracania Armatura One zapisuje pełne polecenie połączenia z bazą danych, w tym hasło superużytkownika, w postaci zwykłego tekstu w pliku dziennika na hoście. Ujawnione poświadczenia mogą być użyte do dostępu do bazy danych, gdy dostęp do systemu operacyjnego serwera jest możliwy.

Procedura inicjalizacji bazy danych Armatura One przypisuje stałe, zdefiniowane przez producenta hasło do konta superużytkownika bazy danych w momencie tworzenia, zamiast generować unikalne hasło dla każdej instalacji. Osoba z dostępem do systemu operacyjnego serwera i znajomością tej wartości może uwierzytelnić się jako superużytkownik bazy danych w instalacji, gdzie hasło nie zostało zmienione.

Armatura One przechowuje poświadczenia bazy danych i brokera komunikatów w pliku konfiguracyjnym instalacji, szyfrując je za pomocą AES-128-CBC, gdy ta ochrona jest włączona. Klucz szyfrowania i wektor inicjalizacyjny są stałymi wartościami osadzonymi w oprogramowaniu i są identyczne we wszystkich instalacjach. Atakujący z kopią pakietu instalacyjnego może odzyskać ten klucz i wektor inicjalizacyjny, a następnie odszyfrować przechowywane poświadczenia dowolnej konkretnej instalacji, do której uzyska osobno zaszyfrowany plik konfiguracyjny.

UTMStack przed wersją 11.2.16 zawiera podatność na podrabianie żądań po stronie serwera (SSRF), która pozwala uwierzytelnionym atakującym na zmuszenie serwera do żądania dowolnych wewnętrznych zasobów poprzez podanie niezweryfikowanego parametru url w metodzie PdfService.downloadPdf() udostępnianej przez GET /api/generate-pdf-report. Atakujący mogą to wykorzystać do zmuszenia mikroserwisu web-pdf do pobierania wewnętrznych punktów końcowych backendu, klastra OpenSearch lub usługi metadanych instancji chmury, ujawniając wrażliwe dane wewnętrzne renderowane w zwracanym pliku PDF.

UTMStack przed wersją 11.2.16 zawiera podatność na wstrzykiwanie SQL w metodzie UtmAssetGroupService.searchQueryBuilder(). Uwierzytelniony atakujący może wstrzyknąć dowolny kod SQL, podając złośliwe wartości assetType i groupName, które są niebezpiecznie wstawiane do natywnego zapytania PostgreSQL. Atak można przeprowadzić przez endpoint GET /api/utm-asset-groups/searchGroupsByFilter, co pozwala na wykonanie dowolnego SQL z uprawnieniami DBA.

Wtyczka Wallstreet dla WordPressa (Webriti Wallstreet) do wersji 2.8.6 zawiera podatność na Cross-Site Request Forgery (CSRF). Podatność ta pozwala atakującemu na wymuszenie na uwierzytelnionym użytkowniku wykonania niepożądanych działań w jego kontekście.

Phproject przed wersją 1.8.7 zawiera podatność na brak autoryzacji na poziomie obiektu w endpointach REST API dotyczących zgłoszeń (single_get, single_comments, single_comments_post). Uwierzytelnieni posiadacze kluczy API mogą ominąć kontrolę dostępu security.restrict_access, ponieważ metoda allowAccess() nie jest wywoływana. Atakujący może odczytać treść zgłoszeń i komentarzy, w tym adresy e-mail właścicieli i autorów, oraz dodawać nieautoryzowane komentarze.

W Dogtag PKI (pki-core) znaleziono podatność w pluginie CMCAuthForEST. Plugin zawodzi w trybie „fail open” (otwarty na awarię), gdy żądanie EST fullcmc jest przesyłane przez BasicAuth bez certyfikatu klienta TLS. Atrybut sesji SSL_CLIENT_CERT zachowuje certyfikat agenta podsystemu EST, co powoduje, że autoryzacja traktuje żądanie jako uprzywilejowane. Uwierzytelniony użytkownik EST może uzyskać certyfikaty podpisane przez CA z dowolnymi nazwami podmiotu.

LangGraph Python SDK (langgraph-sdk) od wersji 0.1.45 do 0.4.4 zawiera podatność w dekoratorach autoryzacji @auth.on.threads, @auth.on.assistants i @auth.on.crons. Dekoratory ignorują argument actions i rejestrują handler dla każdej akcji na zasobie. Ponieważ handler o szerokim zakresie jest wybierany przed innymi, uwierzytelniony użytkownik może ominąć kontrolę własności i uprawnień, odczytując, modyfikując lub usuwając zasoby innych użytkowników. Problem dotyczy tylko wdrożeń Pythona używających akcji w tych dekoratorach. Poprawka w wersji 0.4.4.