Katalog podatności CVE

Bricks Builder w wersji 2.4.3 i wcześniejszych zawiera podatność na złamanie kontroli dostępu, która pozwala nieuwierzytelnionym atakującym uzyskać dostęp do zastrzeżonych treści wpisów poprzez przesłanie spreparowanych wartości post_status i post_type w parametrze originalQueryVars do endpointu REST POST /wp-json/bricks/v1/query_result z użyciem publicznie dostępnego nonce. Atakujący mogą ustawić post_status na draft lub private albo post_type na shop_coupon, ujawniając nieopublikowane wpisy, prywatne treści i dane kuponów WooCommerce.

Bricks Theme w wersji 2.4.3 i wcześniejszych zawiera podatność na wstrzyknięcie tagów danych dynamicznych bez uwierzytelnienia, która pozwala anonimowym atakującym kontrolować obiekt urlParams w endpoincie REST query_result, powodując ponowne przetworzenie przesłanej wartości jako tagu danych dynamicznych Bricks. Atakujący mogą wstrzyknąć tagi takie jak author_meta:user_pass, author_meta:user_email lub cf_coupon_amount, aby ujawnić metadane wpisu i rekord użytkownika autora wpisu, w tym hash hasła.

Volmarg Personal Management System do wersji 2.1.0 zawiera podatność na wstrzyknięcie poleceń systemu operacyjnego, która pozwala uwierzytelnionym użytkownikom wykonywać polecenia powłoki poprzez nieescapowane ścieżki folderów w poleceniu tree modułu storage. Atakujący mogą utworzyć katalog w upload/files zawierający metaznaki powłoki, takie jak $(...), a następnie przenieść lub skopiować go, uruchamiając polecenia jako użytkownik serwera WWW.

FreeImage do wersji 3.18.0 oraz fork danoli3 FreeImage przed 3.19.25 zawierają przepełnienie bufora na stercie w PluginGIF.cpp, umożliwiające zapis poza alokacją kanwy poprzez nieprzycięte prostokąty klatek GIF. Atakujący może spreparować GIF, w którym lewa krawędź klatki plus szerokość przekracza szerokość logicznego ekranu, powodując uszkodzenie pamięci sterty przez GifPlaybackCompositeFrame() i GifPlaybackFillRect() przy ładowaniu z GIF_PLAYBACK.

FreeImage do wersji 3.18.0 oraz fork danoli3 FreeImage przed 3.19.22 zawierają przepełnienie bufora na stercie w dekoderze PBM RLE w PluginIFF.cpp, który nie sprawdza granic przebiegów ByteRun1. Atakujący może dostarczyć spreparowany plik IFF/LBM PBM z przebiegami przekraczającymi końce linii, zapisując do 127 kontrolowanych bajtów poza zaalokowaną na stercie bitmapą.

python-markdown2 do wersji 2.5.5 zawiera podatność na odmowę usługi, która pozwala zdalnym użytkownikom wyczerpać CPU poprzez przesyłanie Markdown z niezamkniętymi celami linków wbudowanych. Atakujący mogą przesyłać powtarzające się sekwencje '[a](' lub '![a](', powodując wielokrotne skanowanie reszty dokumentu przez _find_balanced dla każdego linku i zużywanie kwadratowego czasu CPU.

CherryTree do wersji 1.7.2 zawiera podatność na wstrzyknięcie poleceń systemu operacyjnego w CtActions::link_clicked, która pozwala atakującym wykonywać polecenia poprzez osadzanie metaznaków powłoki w adresach URL linków internetowych. Gdy włączona jest niebędąca domyślną opcja Custom Web Link Clicked Action, atakujący mogą dostarczyć spreparowane dokumenty, których linki przekazują $(...), backticki lub średniki bez cudzysłowów do std::system, uruchamiając polecenia jako ofiara po kliknięciu.

OvenMediaEngine do wersji 0.21.0 zawiera podatność na odmowę usługi w OvtPacket::LoadHeader(), która pozwala nieuwierzytelnionym atakującym blokować połączenia poprzez wysyłanie wartości payload_length większych niż 32750. Atakujący mogą wysyłać spreparowane pakiety OVT do nasłuchu OVT, aby utrzymywać połączenia otwarte bezterminowo i gromadzić buforowaną pamięć, zakłócając przekazywanie strumienia z origin do edge.

KaringX ClashMi do wersji 1.0.32.1801 domyślnie wyłącza walidację certyfikatów TLS w helperze HttpUtils, co pozwala atakującym przechwycić ruch HTTPS poprzez przedstawienie dowolnego certyfikatu. Atakujący obsługujący węzeł proxy użytkownika może dostarczyć sfałszowany manifest aktualizacji bez sha256, aby dostarczyć złośliwy instalator i uzyskać wykonanie kodu po uruchomieniu aktualizacji.

W bibliotece OAuthLib przed wersją 4.0.0 procedury obsługi grantów client_credentials oraz Resource Owner Password Credentials mogą uwierzytelnić request.client jako jednego klienta poufnego, zachowując jednocześnie dostarczony przez atakującego request.client_id używany w validate_grant_type i validate_scopes. Klient z niższymi uprawnieniami może w ten sposób spowodować, że autoryzacja grantów i zakresów użyje tożsamości innego klienta, co może skutkować wydaniem tokenów z nieautoryzowanymi grantami lub zakresami.

W langgraph-api w wersjach od 0.1.2 do 0.15.0 niestandardowe procedury uwierzytelniania w JavaScript lub TypeScript mogą zwracać przepisany namespace, który nie jest przenoszony przez granicę środowiska wykonawczego i stosowany przed operacją Store. Uwierzytelniony użytkownik może uzyskać dostęp do namespace Store innego użytkownika, gdy wdrożenie polega na przepisywaniu namespace w celu izolacji.

W pakiecie GraphQL Tools legacy WebSocket executor przed wersją 1.1.36 funkcja buildWSLegacyExecutor zachowuje request.extensions.connectionParams w obiekcie executorConnectionParams po zamknięciu połączenia przez cleanupWebsocket. Gdy jeden executor jest używany w różnych kontekstach autoryzacji, późniejsze żądanie może wysłać w connection_init dane uwierzytelniające wcześniejszego użytkownika.

W pakiecie decode-uri-component przed wersją 0.5.1 funkcja decodeUriComponent po niepowodzeniu natywnego dekodowania korzysta z fallbacku, który zbiera wszystkie odrębne sekwencje procentowe i wykonuje dla każdej pełne zastąpienie wyrażeniem regularnym. Złośliwe dane wejściowe z wieloma odrębnymi sekwencjami mogą powodować kwadratowe zużycie CPU i blokować pętlę zdarzeń Node.js.

W Happy DOM przed wersją 21.0.0 podczas przetwarzania niezaufanego HTML na serwerze domyślnie ładowane są adresy URL iframe src oraz link rel="stylesheet" href, ponieważ opcje disableIframePageLoading i disableCSSFileLoading mają domyślnie wartość false. Atakujący kontrolujący przetwarzany HTML może wywołać żądania serwerowe do dowolnych wewnętrznych lub chmurowych punktów końcowych.

W pakiecie Happy DOM server-renderer przed wersją 21.0.2 komponent ServerRendererServer akceptuje nieuwierzytelnione żądania HTTP/2 i rozwiązuje kontrolowane przez atakującego wartości :path względem server.targetOrigin bez potwierdzenia, że rozwiązany origin pozostaje zaufany, przed wywołaniem fetch. Ścieżka względna protokołu może zmienić miejsce docelowe na dowolny punkt końcowy HTTP lub HTTPS osiągalny przez serwer.

Interfejsy REST systemu BPMN nie walidują wystarczająco parametrów wejściowych, co pozwala uwierzytelnionym użytkownikom wysyłać spreparowane żądania prowadzące do wykonania dowolnych poleceń na serwerze. Atakujący może wykonywać polecenia z uprawnieniami konta uruchomieniowego produktu.

W WSO2 Identity Server z magazynem użytkowników nieczułym na wielkość liter i bazą danych czułą na wielkość liter mogą wystąpić niezgodności w obsłudze wielkości liter nazw użytkowników. Powoduje to, że operacje unieważniania tokenów OAuth nie identyfikują poprawnie nazw z mieszaną wielkością liter, przez co tokeny nie są unieważniane.

Gearsystem w trybie --mcp-http przyjmuje nieuwierzytelnione żądania MCP od dowolnego osiągalnego peera sieciowego, mimo dokumentacji ograniczającej do localhost. Gniazdo nasłuchuje na INADDR_ANY (zwykle port 7777), a żądania POST /mcp trafiają do obsługi bez sprawdzania Authorization, Host ani Origin.

W KServe użytkownik o zakresie namespace z uprawnieniami create/update do zasobów InferenceService może podać złośliwy storageUri. Luka SSRF pozwala kontenerowi inicjalizującemu storage-initializer na wysyłanie dowolnych wychodzących żądań HTTP/HTTPS z wnętrza klastra.