Katalog podatności CVE

Wasmtime w wersjach 46.0.0 do 48.0.6 oraz 49.0.0 do 49.0.3 zawiera podatność typu denial of service, w której porzucenie obiektu Future zwróconego przez TypedFunc::call_async może wywołać panikę hosta. Gdy zadanie gościa nie zostało rozpoczęte, kod czyszczący szuka elementów pracy tylko w jednym miejscu i odpakowuje wynikowy błąd, powodując awarię osadzających, którzy anulują oczekujące wywołania.

Wasmtime w wersjach 46.0.0 do 48.0.6 oraz 49.0.0 do 49.0.3 zawiera podatność typu denial of service, która pozwala złośliwym modułom Wasm wywołać panikę hosta, ponieważ flaga may_leave nie jest czyszczona podczas realloc. Atakujący może wywołać kod hosta z realloc podczas obniżania wyników strumieni lub future, np. anulując aktywny odczyt lub ponownie oczekując na waitable-set, powodując awarię hosta.

Wasmtime w wersjach 46.0.0 do 48.0.6 oraz 49.0.0 do 49.0.3 zawiera podatność typu denial of service, która pozwala złośliwym komponentom wywołać panikę hosta poprzez thread.yield w funkcjach startowych. Atakujący może dostarczyć komponent, którego funkcja startowa wywołuje asynchronicznie obniżony import, a następnie thread.yield, powodując porzucenie nieusuniętego fiber i awarię osadzających.

Wasmtime w wersjach 46.0.0–48.0.5 i 49.0.0–49.0.2 zawiera pozostałą asercję w component::Func::call, która odrzuca eksporty gościa korzystające z opcji async ABI. Atakujący dostarczający komponent z eksportem async-lifted może spowodować awarię procesu hosta, gdy embedder wywoła ten eksport przez Func::call.

Wasmtime w wersjach 46.0.0–48.0.5 i 49.0.0–49.0.2 zawiera podatność typu denial of service, w której oczekujące wywołania mogą wywołać błąd asercji po zatruciu Store przez trap. Atakujący dostarczający błędnie działający kod gościa może wywołać trap i pozwolić wcześniejszym wywołaniom kontynuować, powodując awarię embedderów używających niespójnego Store.

Wasmtime w wersjach 42.0.0–48.0.5 i 49.0.0–49.0.2 zawiera podatność przepełnienia stosu, która pozwala gościom na crash hosta poprzez rekurencyjne usuwanie typów. Goście mogą zdefiniować długi łańcuch typów rekurencyjnych, tak że usunięcie typu najwyższego poziomu wywołuje nieograniczone rekurencyjne usuwanie, wyczerpując stos hosta.

Wasmtime w wersjach 42.0.0–48.0.5 i 49.0.0–49.0.2 zawiera niewystarczające sprawdzenia w Store przy mieszaniu wywołań WebAssembly w stylu asynchronicznym i synchronicznym. Embeddery ponownie wchodzące do WebAssembly przez synchroniczne API z funkcji hosta wywoływanych asynchronicznie mogą wywołać paniki runtime lub niebezpieczne przenoszenie zmiennych hosta !Send między wątkami.

Wasmtime w wersjach 46.0.0–48.0.5 i 49.0.0–49.0.2 panikuje, gdy host odczytuje strumień modelu komponentów jako inny typ elementu Rust niż ten, z którym został utworzony, ponieważ ścieżka odczytu host-do-host sprawdza zgodność TypeId zamiast zwracać błąd. Kod gościa może zwrócić utworzony przez hosta StreamReader<U>, który embedder odczytuje jako StreamReader<T>, gdzie oba typy mapują się na ten sam typ modelu komponentów, powodując crash procesu.

Wasmtime w wersjach przed 36.0.18, 37.0.0–48.0.5 i 49.0.0–49.0.2 ogranicza tabele uchwytów zasobów modelu komponentów tylko na poziomie instancji komponentu i nie nalicza alokacji uchwytów do ResourceLimiter ani StoreLimits. Złośliwy gość może wielokrotnie wywoływać resource.new i tworzyć podkomponenty, aby wielokrotnie przekroczyć limit na instancję, powodując nieograniczony wzrost pamięci hosta.

Wasmtime od 49.0.0 do 49.0.2 zawiera podatność typu denial of service, która pozwala gościowi WebAssembly wywołać panikę hosta poprzez transkodowanie nakładających się łańcuchów w fused adapters. Atakujący może wykonać wywołanie komponent-do-komponentu w tej samej instancji, przenosząc łańcuch, którego źródło i cel nakładają się, powodując crash hosta zamiast trapa.

Wasmtime w wersjach 46.0.0–48.0.5 i 49.0.0–49.0.2 zawiera podatność typu denial of service w wasmtime-wasi-http, która pozwala gościom na crash hosta poprzez wysyłanie długich adresów URL żądań. Goście mogą użyć set-path-with-query z '?' po bajcie 65535, przepełniając indeks u16 w crate http i wywołując panikę hosta.

Crawl4AI przed 0.9.5 zawiera podatność blind server-side request forgery w serwerze Docker, która pozwala klientom API obejść proxy wyjściowe poprzez włączenie check_cache_freshness. Atakujący mogą zapisać w pamięci podręcznej kontrolowany URL, a następnie wywołać CacheValidator, aby podążał za przekierowaniami 302 lub DNS rebinding do adresów wewnętrznych i metadanych chmury w celu odkrywania portów i usług.

Crawl4AI od 0.9.0 do 0.9.4 zawiera podatność wstrzyknięcia JavaScript w serwerze API Docker, która pozwala uwierzytelnionym klientom API uruchomić dowolny JavaScript na stronie crawlowej poprzez pola css_selector i wait_for z listy dozwolonych. Atakujący mogą wstrzyknąć cudzysłowy do css_selector lub dostarczyć warunki js: w wait_for, omijając blokadę js_code, aby zmienić stan strony i zwracaną treść crawlowania.

Crawl4AI w wersji przed 0.9.5 zawiera podatność na nieprawidłową walidację certyfikatów, ponieważ Chromium jest zawsze uruchamiany z flagą --ignore-certificate-errors. Atakujący w sieci (man-in-the-middle lub kontrolujący DNS) mogą dostarczać sfałszowaną treść do crawlera oraz odczytywać wysyłane ciasteczka i nagłówki. Dodatkowo twardo zakodowana flaga --no-sandbox nadpisuje ustawienie CRAWL4AI_CHROMIUM_SANDBOX.

KeePassXC w wersjach od 2.3.0 do 2.8.0 ma podatność w integracji z przeglądarką: szyfrowanie odpowiedzi autoryzowanych w BrowserMessageBuilder.cpp używa stałego bufora wyjściowego 1 MiB, mimo że crypto_box_easy() zapisuje długość tekstu jawnego plus crypto_box_MACBYTES. Klient protokołu przeglądarki z dostępem do IPC i ważnym skojarzeniem bazy może wywołać sekwencyjny zapis poza granicami bufora, zanim odpowiedź zostanie dostarczona. Luka została naprawiona w wersji 2.8.0.

Wtyczka Hotel Booking w wersjach do 3.8 zawiera podatność typu Insecure Direct Object References (IDOR) w obszarze subskrybentów. Umożliwia to nieautoryzowany dostęp do zasobów identyfikowanych przez odniesienia obiektowe.

Wtyczka The Plus Addons for Elementor Page Builder Lite w wersjach do 6.5.3 zawiera podatność Cross-site Scripting (XSS) typu stored, wynikającą z nieprawidłowej neutralizacji danych wejściowych podczas generowania stron. Umożliwia to zapisanie złośliwego skryptu, który zostanie wykonany w przeglądarce użytkownika.

P-Net w wersjach przed 1.0.3 nie sprawdza, czy w odebranych danych znajduje się kompletny nagłówek bloku przed odczytem kolejnego bloku w żądaniach DCP Set i Identify. Jeśli ostatni blok kończy się na końcu bufora odbiorczego, długość następnego bloku jest odczytywana poza buforem. Dodatkowo blok DCP Set o długości mniejszej niż dwubajtowy kwalifikator powoduje niedomiar długości i przetwarzanie bloku jako 65534 bajtów. Może to spowodować awarię (odmowa usługi) lub ujawnienie niewielkiej ilości pamięci. Wymaga dostępu sieciowego z sąsiedztwa.

Adobe Digital Editions zawiera podatność Path Traversal polegającą na nieprawidłowym ograniczeniu ścieżki do katalogu restrykcyjnego. Atakujący może wykorzystać tę lukę do obejścia mechanizmów bezpieczeństwa i uzyskania nieautoryzowanego dostępu do zapisu. Wykorzystanie wymaga interakcji użytkownika polegającej na otwarciu złośliwego pliku, a zakres wpływu jest zmieniony.

IBM Langflow OSS w wersjach od 1.0.0 do 1.12.4 może pozwolić zdalnemu uwierzytelnionemu atakującemu na uzyskanie poufnych informacji z powodu przechowywania danych wrażliwych w postaci jawnej. Luka dotyczy niewłaściwego zabezpieczenia takich danych.