Katalog podatności CVE

W OpenAM przed wersją 16.1.1 servlet Cross-Domain Single Sign-On (CDSSO) pozwala na wysłanie surowego tokenu sesji zalogowanego użytkownika metodą POST na adres URL kontrolowany przez atakującego. Atakujący może nakłonić uwierzytelnioną ofiarę do odwiedzenia spreparowanego adresu i przechwycić poświadczenie sesji.

W GraphQL-core od wersji 3.3.0a3 do 3.3.1 funkcja validate() ponownie używa modułowego wyjątku ValidationAbortedError, gdy dokument przekracza max_errors. Python dołącza ramki do tracebacku tego samego wyjątku przy każdym podniesieniu, co powoduje zatrzymywanie dokumentów, kontekstów walidacji i zestawów błędów przez cały czas życia procesu.

W bibliotece joserfc przed wersją 1.7.5 funkcja joserfc.jwe.decrypt_json() przyjmuje tablicę recipients w formacie JWE General JSON Serialization bez limitu liczby elementów i wywołuje decrypt_cek() dla każdego wpisu. Nieuwierzytelniony atakujący może kontrolować liczbę operacji odszyfrowania kluczem prywatnym wykonywanych w jednym żądaniu.

W Nx w wersjach od 22.0.2 do 22.7.9 i 23.1.2 dla @nx/maven oraz od 21.0.0 do 22.7.9 i 23.1.2 dla @nx/gradle analizatory grafu projektów uruchamiają się przez powłokę i wstawiają opcje pluginów z nx.json do argumentów poleceń. Wartość targetNamePrefix w @nx/maven oraz dowolne nazwy lub wartości opcji @nx/gradle mogą być interpretowane jako składnia powłoki.

Webhook dbt Cloud w Lightdash (POST /api/v1/projects/{projectUuid}/dbt-cloud/webhook) nie ma uwierzytelniania ani walidacji podpisu. Wartości accountId i runId z żądania są wstawiane do adresu URL API dbt Cloud po stronie serwera, co umożliwia path traversal i wysłanie żądania z kluczem API ofiary.

HashiCorp Boundary i Boundary Enterprise mają podatność SSRF w integracji magazynu poświadczeń Vault. Uwierzytelniony użytkownik z uprawnieniami do zarządzania magazynami poświadczeń może spowodować, że kontroler Boundary wykona żądania wychodzące do wybranego celu sieciowego i otrzyma odpowiedź.

Motyw Bricks Theme 2.4 i wcześniejsze dla WordPressa zawiera nieuwierzytelnioną podatność broken access control w punkcie końcowym REST load_popup_content. Anonimowy atakujący może odczytać treść szkiców i niepublikowanych stron, podając parametr popupId bez sprawdzania statusu lub uprawnień.

Biblioteka @hapi/content w wersjach od 3.0.6 do 6.0.3 używa niezakotwiczonego wyrażenia nazwy parametru w globalnym skanowaniu wyrażeń regularnych, co powoduje powtarzające się nieudane dopasowania przy długim tokenie bez znaku równości w nagłówku Content-Disposition. Powstałe przetwarzanie kwadratowe może zablokować pętlę zdarzeń Node.js przed obsługą tras, w tym na nieuwierzytelnionych trasach hapi z włączonym payload.multipart.

W skrypcie `run` kontenera instalatora openshift-ansible występuje luka polegająca na pobieraniu i wykonywaniu zdalnych skryptów inwentarza i skryptów dynamicznych bez weryfikacji integralności. Atakujący w ramach ataku typu Man-in-the-Middle lub po przejęciu serwera HTTP dostarczającego te skrypty może podstawić dowolny plik wykonywalny, który zostanie uruchomiony z uprawnieniami użytkownika instalatora i pełnymi uprawnieniami do provisioningu klastra.

W IDrive Backup for Windows w wersji 7.0.1.1 i starszych lokalny atakujący może wykonać dowolny kod za pośrednictwem komponentu id_service.exe. Problem naprawiono w wersji 7.0.1.2.

W IDrive Backup for Windows w wersji 7.0.1.1 i starszych lokalny atakujący może wykonać dowolny kod za pośrednictwem komponentu id_service.exe. Problem naprawiono w wersji 7.0.1.2.

W bibliotece pyasn1 przed wersją 0.6.5 dekodowanie binarnego typu REAL buduje dużą mantysę oktet po oktecie poprzez przesuwanie rosnącej liczby całkowitej i kopiowanie pozostałego łańcucha bajtów. Złośliwe dane ASN.1 z dużymi mantysami powodują kwadratowy czas dekodowania, co może zająć rdzeń CPU na sekundy lub dłużej i doprowadzić do utraty dostępności.

W bibliotece pyasn1 przed wersją 0.6.5 dekodowanie konstruowanego typu BIT STRING wielokrotnie przesuwa i kopiuje pełną wartość bitową narastającą z wcześniejszych fragmentów. Złośliwe dane BER lub CER z wieloma fragmentami konstruowanego BIT STRING powodują kwadratowe zużycie CPU podczas dekodowania.

W bibliotece pyasn1 przed wersją 0.6.5 dekodowanie konstruowanych łańcuchów znaków oraz typu ANY o nieokreślonej długości wielokrotnie konkatenuje fragmenty do rosnącej wartości bajtowej. Złośliwe dane BER lub CER z wieloma fragmentami powodują kwadratowe zużycie CPU podczas dekodowania.

W bibliotece pyasn1 od wersji 0.3.3 do 0.6.5 dekodowanie kontenerów bez schematu przechowuje TagSet każdego zdekodowanego komponentu w rosnącym zbiorze, mimo że wystarczy rozróżnić jeden typ tagu od wielu. Złośliwe dane BER, CER lub DER z wieloma różnymi długimi identyfikatorami tagów powodują kwadratowe zużycie CPU podczas dekodowania.

W bibliotece node-forge przed wersją 1.4.1 dekodowanie ASN.1 wewnątrz wartości BIT STRING nie stosuje konsekwentnie skonfigurowanego limitu maxDepth i rekurencyjnie zachowuje kopie na każdym poziomie zagnieżdżenia. Złośliwe dane DER z zagnieżdżonymi BIT STRING mogą powodować nadmierną rekurencję, zużycie CPU i kwadratowe zużycie pamięci podczas asn1.fromDer().

W bibliotece node-forge przed wersją 1.4.1 przestarzałe OID rozszerzeń 2.5.29.10 i 2.5.29.13 są parsowane jako basicConstraints, a pki.verifyCertificateChain() używa pierwszego rozszerzenia o tej nazwie. Jeśli zaufany CA wystawi certyfikat z atakującym dostarczonym przestarzałym rozszerzeniem przed prawdziwym rozszerzeniem basicConstraints, posiadacz certyfikatu może zostać uznany za CA i wystawiać certyfikaty dla dowolnych nazw.

W bibliotece node-forge przed wersją 1.4.1 implementacja forge.tls.createConnection() kontynuuje przetwarzanie po tym, jak rekord TLS innego typu przerwie fragmentaryczną wiadomość handshake. Zdalny peer może wywołać nieprzechwycony TypeError w process(), powodując awarię połączenia lub procesu hostującego.

W bibliotece node-forge przed wersją 1.4.1 przetwarzanie odebranych rekordów TLS odbywa się rekurencyjnie, zużywając jedną ramkę stosu JavaScript na rekord w jednym fragmencie wejścia. Zdalny peer może wysłać tysiące małych rekordów naraz i wyczerpać stos wywołań, powodując nieprzechwycony wyjątek i odmowę usługi.

W bibliotece VTK w wersji 9.6.1 występuje przepełnienie bufora na stercie w funkcji vtkWindBladeReader FindVariableOffsets. Specjalnie spreparowany plik .wind może wywołać przepełnienie bufora.