Podatności node-opcua

W bibliotece node-opcua (implementacja OPC UA dla TypeScript i Node.js) w wersjach od 2.42.0 do 2.180.0 kontrola dostępu na poziomie przestrzeni nazw skonfigurowana przez setDefaultRolePermissions nie jest respektowana dla węzłów bez jawnych uprawnień. Metoda SessionContext.getApplicableRolePermissions odczytuje brakującą lub pustą wartość zamiast skonfigurowanego pola, a wynik null jest traktowany jako zezwolenie. Anonimowy klient sieciowy może w konsekwencji zapisywać zmienne lub wywoływać metody, gdy operator polegał na restrykcyjnych ustawieniach domyślnych.

node-opcua to implementacja OPC UA dla TypeScript i Node.js. W wersjach przed node-opcua-client 2.145.0 wewnętrzna metoda fieldsToJson w pliku packages/node-opcua-client/source/alarms_and_conditions/client_alarm.ts bezpośrednio przypisuje nieoczyszczone nazwy pól i pozwala ścieżce __proto__.pollutedKey modyfikować Object.prototype. Udane wykorzystanie wymaga, aby aplikacja udostępniała kontrolowane przez atakującego pola zdarzeń do fieldsToJson i może powodować odmowę usługi lub uszkodzenie logiki aplikacji.

node-opcua to implementacja OPC UA dla TypeScript i Node.js. W wersjach od 2.0.0 do 2.170.0 klienci używający domyślnego ustawienia keepSessionAlive mogą wpaść w powtarzający się cykl ponownego łączenia, gdy przesunięcie zegara serwera OPC UA powoduje odpowiedzi BadInvalidTimestamp, co prowadzi do wycieku deskryptorów plików i pamięci aż do wyczerpania zasobów. Problem naprawiono w wersji 2.170.0.

node-opcua przed wersją 2.166.0 przechowuje nonce w globalnym cache bez wygaśnięcia i limitu rozmiaru. Nieuwierzytelniony atakujący może wielokrotnie tworzyć sesje z unikalnymi nonce, powodując nieograniczony wzrost pamięci i awarię serwera.

node-opcua przed wersją 2.166.0 w obsłudze UserNameIdentityToken nie weryfikuje, czy końcowe bajty zaszyfrowanego hasła odpowiadają bieżącemu serverNonce. Umożliwia to atakującemu sfałszowanie tokena z pustym hasłem lub powtórzenie przechwyconego tokena w innej sesji.