Katalog podatności CVE

Wtyczka WordPress LiteSpeed Cache przed 7.9.2 nie ogranicza jednej z rutyn przepisywania HTML do zawartości arkuszy stylów, przez co usuwa cudzysłów zamykający atrybut w renderowanej stronie. W połączeniu z nieescapowanym wyjściem autora komentarza pozwala to nieuwierzytelnionym użytkownikom, których komentarze są publikowane, wstrzyknąć atrybuty wykonujące JavaScript w przeglądarce każdego odwiedzającego, w tym zalogowanego administratora.

Wtyczka WordPress User Profile Builder przed wersją 4.0.5 nie weryfikuje, czy użytkownik jest upoważniony do edycji konkretnego konta wybranego w formularzu Edit Profile, co pozwala administratorowi podstrony multisite zmienić adres e-mail dowolnego innego użytkownika, w tym Network Super Admina. Umożliwia to przejęcie konta poprzez proces resetowania hasła.

Wtyczka WordPress Otter Blocks przed wersją 3.2.8 nieprawidłowo ogranicza wzorzec używany do przepisywania tokenów dynamicznej zawartości podczas renderowania bloków, przez co wzorzec może pochłonąć cudzysłów zamykający atrybut HTML i wciągnąć sąsiednie nieescapowane dane do znaczników jako nowe atrybuty. Pozwala to nieuwierzytelnionym użytkownikom na trwały Cross-Site Scripting, który wykonuje się w przeglądarce każdego odwiedzającego dotkniętą stronę, w tym zalogowanego administratora.

W deweloperskim serwerze webowym (ADK Web) w Google Agent Development Kit (ADK) dla Javy brakuje walidacji pochodzenia żądań WebSocket oraz stosowana jest zbyt permisywna polityka CORS. Pozwala to zdalnemu atakującemu przejąć kontrolę nad lokalnie uruchomionym agentem i odczytać jego dane za pośrednictwem złośliwej strony internetowej odwiedzonej przez dewelopera. Problem naprawiono w wersji 1.13.0.

Part-DB przed wersją 2.13.3 buduje bezwzględny URL linku do resetowania hasła na podstawie nagłówka HTTP Host dostarczonego przez klienta, bez walidacji zaufanego hosta. Nieuwierzytelniony atakujący może wysłać żądanie resetu hasła dla znanego konta ze sfałszowanym nagłówkiem Host, powodując wysłanie linku z hostem kontrolowanym przez atakującego, ale z prawdziwym tokenem resetowania. Gdy ofiara otworzy link (lub zrobi to skaner poczty), token wycieka do atakującego, który może przejąć konto, w tym konto administratora.

Wtyczka Music Store – WordPress eCommerce dla WordPressa we wszystkich wersjach do 1.4.7 włącznie jest podatna na Directory Traversal poprzez parametr 'f'. Umożliwia to nieuwierzytelnionym atakującym odczyt dowolnych plików na serwerze, które mogą zawierać poufne informacje. Wykorzystanie wymaga ważnego tokenu purchase_id, który każdy użytkownik może uzyskać po jednorazowym zakupie lub otrzymaniu udostępnionego linku do pobrania.

Wtyczka Anti-Spam by CleanTalk – Spam Protection Without CAPTCHA dla WordPressa we wszystkich wersjach do 6.89.1 włącznie jest podatna na Stored Cross-Site Scripting poprzez parametr 'user_email' z powodu niewystarczającej sanityzacji danych wejściowych i escapowania danych wyjściowych. Umożliwia to nieuwierzytelnionym atakującym wstrzyknięcie dowolnych skryptów do stron, które wykonają się, gdy użytkownik odwiedzi zainfekowaną stronę. Wykorzystanie wymaga otwartej rejestracji użytkowników, a skrypt wykonuje się, gdy administrator uruchomi skanowanie spamu użytkowników i wyświetli zakładki Non-checkable users lub Spam users.

Okta Access Gateway (OAG) nie weryfikuje wybranego źródła uwierzytelniania podczas logowania. Uwierzytelniony użytkownik z aktywną sesją może zmodyfikować parametr źródła uwierzytelniania, co może wygenerować asercję SAML przyznającą dostęp do konsoli administracyjnej.

W nieuwierzytelnionej usłudze formularzy onPhase Forms w wersji 11.0.14 występuje luka Server-Side Request Forgery (SSRF). Nieuwierzytelniony zdalny atakujący może uzyskać dostęp do wrażliwych wewnętrznych danych Apache Solr poprzez adres URL podany w publicznie dostępnym formularzu.

W komponencie iscsiuio pakietu open-iscsi handler IPv6 Neighbor Discovery odczytuje opcje adresu warstwy łącza pod stałym offsetem bez weryfikacji, czy pakiet je zawiera. Dodatkowo tablica ARP jest bezwarunkowo aktualizowana adresami kontrolowanymi przez atakującego z nagłówków pakietów. Atakujący w tej samej podsieci może wysłać minimalne Neighbor Advertisement, aby zatruć tablicę ARP i przekierować ruch sieciowy.

W komponencie iscsiuio pakietu open-iscsi parser opcji DHCPv4 niepoprawnie oblicza długość danych opcji, powodując odczyt poza przydzielonym buforem do sąsiedniej pamięci sterty. Atakujący w tej samej podsieci może wysłać spreparowaną odpowiedź DHCP, aby spowodować awarię demona lub uszkodzenie jego konfiguracji sieciowej.

Framework uwierzytelniania w firmware enkodera Kiloview E3 NDI podpisuje sesyjne tokeny JSON Web Token przy użyciu sekretu HMAC-SHA256 zakodowanego na stałe w obrazie firmware, identycznego we wszystkich wdrożonych urządzeniach. Atakujący z dostępem do publicznie dystrybuowanego firmware może odzyskać ten sekret i sfałszować dowolne tokeny sesji, w tym administracyjne, bez ważnych poświadczeń, co umożliwia nieuwierzytelniony dostęp do uprzywilejowanych funkcji urządzenia.

Usługa ONVIF w firmware enkodera Kiloview E3 NDI przyjmuje operacje zapisu konfiguracji hostname, DNS i NTP bez wymagania uwierzytelnienia, niezależnie od skonfigurowanego ustawienia uwierzytelniania dla tej usługi. Zdalny, nieuwierzytelniony atakujący może zmienić nazwę hosta urządzenia, przekierować rozwiązywanie DNS lub zmodyfikować źródło czasu, co umożliwia dalsze ataki, takie jak przechwytywanie ruchu lub obejście walidacji certyfikatów.

Usługę ONVIF w urządzeniu E3 można uczynić nieodpowiadającą poprzez wysyłanie zniekształconych lub niekompletnych żądań do określonych operacji. Usługa przestaje przyjmować nowe połączenia, podczas gdy reszta urządzenia działa normalnie, i automatycznie odzyskuje sprawność po pewnym czasie. Może to być wywoływane wielokrotnie przez dowolną nieuwierzytelnioną stronę z dostępem sieciowym do urządzenia.

Występuje przepełnienie bufora na stosie w Microsoft Exchange Online. Uwierzytelniony atakujący może wykonać kod w sieci.

Authlib to biblioteka Pythona do budowy serwerów OAuth i OpenID Connect. W wersjach przed 1.9.1 funkcje OctKey.import_key() oraz ścieżka podpisywania i weryfikacji HMAC akceptują klucz o zerowej długości, co pozwala zdalnemu atakującemu obliczyć deterministyczny podpis HS256, HS384 lub HS512 dla dowolnych roszczeń tokenu i uznać token za autentyczny. Problem naprawiono w wersji 1.9.1.

Authlib to biblioteka Pythona do budowy serwerów OAuth i OpenID Connect. W wersjach od 1.3.1 do 1.9.0 funkcja OctKey.import_key() sprawdza znaczniki kluczy asymetrycznych tylko na bajcie zerowym, podczas gdy loadery PEM akceptują wiodące białe znaki, komentarze lub BOM. W konfiguracjach z mieszanym rejestrem algorytmów nieuwierzytelniony atakujący znający te same bajty klucza publicznego może użyć ich jako sekretu HMAC i sfałszować tokeny HS256 z dowolnymi roszczeniami. Problem naprawiono w wersji 1.9.0.

InterSystems IRIS for Health ma domyślnie wyłączone szyfrowanie TLS/SSL. Może to umożliwić atakującemu przeglądanie przesyłanych danych i wykorzystanie ich do zalogowania się do urządzenia.

Występuje podatność typu server-side request forgery (SSRF) w Azure AI Foundry. Uwierzytelniony atakujący może podnieść uprawnienia w sieci.

Komponent serwera A2A w Amazon Strands Agents SDK dla Pythona przed wersją 1.43.0 oraz dla TypeScript przed wersją 1.5.0 nie izoluje prawidłowo stanu konwersacji między wywołującymi. Uwierzytelniony zdalny użytkownik może odczytać historię konwersacji innych dzierżawców i dodać trwałe instrukcje zmieniające zachowanie modelu dla kolejnych wywołujących poprzez żądania HTTP do punktu końcowego A2A z innym context_id.