Katalog podatności CVE

n8n w wersjach przed 2.20.0 zawiera podatność na wyciek poświadczeń w punkcie końcowym POST /rest/dynamic-node-parameters/options, co pozwala uwierzytelnionym użytkownikom na obejście ograniczeń dotyczących dozwolonych domen żądań HTTP. Atakujący z dostępem do poświadczeń mogą zmusić serwer n8n do wysyłania żądań HTTP z poświadczeniami do nieautoryzowanych hostów.

Wersje Nuxt 4.0.0 przed 4.4.7 oraz 3.x przed 3.21.7 zawierają podatność na otwarte przekierowanie po stronie serwera w funkcji navigateTo, która nieprawidłowo waliduje znormalizowane ścieżki. Atakujący mogą wykorzystać techniki normalizacji ścieżek, aby przekierować użytkowników na kontrolowane przez siebie strony.

Capgo w wersjach przed 12.128.2 zawiera podatność na obejście limitu szybkości w punkcie końcowym channel_self, co pozwala atakującym na ominięcie ograniczeń poprzez rotację parametru device_id kontrolowanego przez użytkownika.

Capgo w wersjach przed 12.128.2 zawiera podatność na ujawnienie informacji w punkcie końcowym /functions/v1/channel_self, która pozwala nieautoryzowanym atakującym na enumerację nazw kanałów niepublicznych oraz określenie istnienia aplikacji i statusu subskrypcji. Atakujący mogą wysyłać żądania GET z dowolnymi parametrami app_id, aby ujawniać wewnętrzne kanały wdrożeniowe.

Capgo (backend funkcji edge Supabase) w wersjach przed 12.128.2 nie stosuje globalnego middleware autoryzacji do punktu końcowego GET /private/role_bindings/:org_id, w przeciwieństwie do tras POST i DELETE role_bindings. To pozwala na dotarcie nieautoryzowanych żądań do handlera zamiast ich odrzucenia na poziomie middleware.

Capgo w wersjach przed 12.128.12 nie filtruje usuniętych wersji aplikacji podczas łączenia kanałów w trakcie rozwiązywania aktualizacji, co pozwala na pozostawienie usuniętych pakietów jako dostępnych do wyboru.

Capgo przed wersją 12.128.2 zawiera lukę w autoryzacji w funkcji public.get_current_plan_max_org RPC, która pozwala nieautoryzowanym atakującym na uzyskanie limitów planów organizacji. Atakujący mogą wywołać punkt końcowy RPC z dowolnym UUID organizacji, używając tylko publicznego klucza Supabase, aby ujawnić informacje o rozliczeniach.

Capgo w wersjach przed 12.128.2 zawiera słabą podatność w analizie nagłówka x-limited-key-id, która pozwala atakującym na obejście egzekwowania subkluczy poprzez przesyłanie nieprawidłowych wartości, zerowych lub zduplikowanych nagłówków, co prowadzi do wartości NaN lub fałszywych.

Cap-go przed wersją 12.128.2 zawiera podatność na inwersję uprawnień w GET /build/logs/:jobId, która pozwala posiadaczom kluczy API tylko do odczytu na anulowanie działających natywnych budów. Punkt końcowy rejestruje nasłuchiwacz przerwania na strumieniu SSE, który bezwarunkowo wywołuje cancelBuildOnDisconnect() przy użyciu uprzywilejowanego klucza BUILDER_API_KEY.

Flowise w wersjach przed 3.1.2 zawiera podatność na ujawnienie informacji w punkcie końcowym /api/v1/chatflows/apikey/:apikey. Brak parametru zapytania keyonly powoduje, że punkt końcowy zwraca nie tylko chatflow związane z dostarczonym kluczem API, ale także wszystkie chatflow w każdym workspace, które nie mają przypisanego klucza API.

Crawl4AI przed wersją 0.8.7 zawiera podatność na fałszowanie żądań po stronie serwera (SSRF) w endpointach /crawl, /crawl/stream, /md i /llm, które pobierają dowolne adresy URL podane przez użytkownika bez walidacji. Nieuwierzytelnieni atakujący mogą ominąć blokadę adresów wewnętrznych za pomocą adresów IPv6 mapowanych na IPv4, aby uzyskać dostęp do wewnętrznych usług i punktów końcowych metadanych chmury.

Capgo w wersjach przed 12.128.2 zawiera podatność na odmowę usługi w punkcie końcowym POST /app/demo, która pozwala uwierzytelnionym użytkownikom z uprawnieniami do zapisu w organizacji na tworzenie nieograniczonej liczby aplikacji demo bez ograniczeń prędkości lub egzekwowania kwot.

Cap-go przed wersją 12.128.2 zawiera wiele podatności na wstrzykiwanie SQL w pliku cloudflare.ts, gdzie wartości kontrolowane przez użytkownika z ciał żądań API są interpolowane bezpośrednio do ciągów zapytań SQL bez sanitizacji lub parametryzacji. Użytkownicy z uprawnieniami do odczytu klucza API mogą wstrzykiwać dowolny SQL przez parametry deviceIds, search, version_name, cursor i actions.

Filament to zbiór komponentów do przyspieszonego rozwoju w Laravel. W wersjach od 3.0.0 do 3.3.53, wyłączone pole RichEditor renderowało swój surowy stan bez sanitizacji HTML, co umożliwiało atakującym wstrzykiwanie złośliwego HTML lub JavaScript, prowadząc do XSS.

Podatność w bibliotece UltraJSON (wersje przed 5.13.0) pozwala na akceptowanie uszkodzonych lub niekompletnych sekwencji UTF-8 podczas kodowania danych za pomocą funkcji ujson.dumps(), ujson.dump() lub ujson.encode() z opcją reject_bytes=False. Zamiast odrzucać błędne dane, biblioteka cicho przekształca je w inne znaki Unicode, co prowadzi do obejścia walidacji wejścia i problemów z integralnością danych.

W frameworku Nest, przed wersją 11.1.24, występowała podatność na obejście uwierzytelniania w @nestjs/platform-fastify. Klient, który nie jest uwierzytelniony, może obejść middleware Nest, dodając ukośnik (/) na końcu adresu URL żądania.

W bibliotece MessagePack dla C# występuje podatność związana z deserializacją typów, która nie sprawdza rekurencyjnie typów elementów tablicy ani argumentów typów generycznych. To może prowadzić do sytuacji, w której niebezpieczny typ, który powinien być zablokowany, może zostać zdeserializowany, jeśli jest opakowany w tablicę lub typ generyczny.

W bibliotece MessagePack dla C# występuje podatność, która dotyczy konstrukcji wewnętrznego słownika z domyślnym porównywaczem równości. Wersje przed 2.5.301 i 3.1.7 są narażone na atak typu denial of service z wykorzystaniem kolizji haszów.

MessagePack dla C# przed wersjami 2.5.301 i 3.1.7 ma podatność, która pozwala na alokację dużych tablic wielowymiarowych przed walidacją danych. W wyniku tego, mały ładunek może zadeklarować duże wymiary, co prowadzi do nieefektywnego wykorzystania pamięci.

W bibliotece MessagePack dla C# przed wersjami 2.5.301 i 3.1.7 występuje podatność, która pozwala na odczytanie długości bajtów kontrolowanej przez atakującego z ładunku rozszerzenia. W wyniku tego, możliwe jest przydzielenie dużej tablicy T[] bez odpowiedniej walidacji, co może prowadzić do problemów z alokacją pamięci.