Katalog podatności CVE

Wtyczka WordPress WP User Manager w wersjach do 2.9.25 zawiera podatność polegającą na braku autoryzacji, umożliwiającą manipulowanie stanem użytkownika. Może to pozwolić nieuprawnionym użytkownikom na zmianę stanu kont innych użytkowników.

Wtyczka WordPress Rootblox w wersjach do 1.0.7 zawiera podatność typu Cross-site Scripting (Stored XSS) wynikającą z nieprawidłowej neutralizacji danych wejściowych podczas generowania strony. Może to pozwolić na wstrzyknięcie złośliwego skryptu, który zostanie zapisany i wykonany u innych użytkowników.

A2A Java SDK przed wersją 1.3.0.Final pozwala złośliwemu lub przejętemu zdalnemu agentowi spowodować, że domyślny klient oparty na JDK przekaże skonfigurowany klucz API do serwera strony trzeciej. AuthInterceptor używa nazwy z APIKeySecurityScheme.name() z zdalnego AgentCard jako nazwy nagłówka HTTP bez sprawdzenia, że zadeklarowana lokalizacja to HEADER, a JdkA2AHttpClient stosuje followRedirects(NORMAL), więc przekierowanie cross-origin kontrolowane przez agenta przenosi nagłówek z poświadczeniami.

Wtyczka WordPress Meta Box – WordPress Custom Fields Framework w wersjach do 5.15.2 zawiera podatność polegającą na braku autoryzacji, umożliwiającą wykorzystanie nieprawidłowo skonfigurowanych poziomów kontroli dostępu. Może to pozwolić nieuprawnionym użytkownikom na wykonanie zastrzeżonych akcji.

Apache CouchDB w wersji 3.5.2 i starszych nie filtruje wystarczająco danych uwierzytelniających w bazie _replicator. Uwierzytelniony użytkownik może odczytać poświadczenia replikacji należące do innych użytkowników, a nie tylko własnych.

W Eclipse OpenJ9 do wersji 0.63 otwarcie dostarczonego pakietu zrzutu diagnostycznego narzędziem jdmpview lub równoważnym kodem DTFJ może spowodować, że maszyna analityka odczyta dowolny lokalny plik wskazany w pakiecie i wyśle jego zawartość do dowolnego zdalnego hosta.

Złośliwe urządzenie USB MTP/PTP może spowodować, że host USBX odczyta dane poza bufor sterty podczas zwykłej enumeracji obiektów, ujawniając aplikacji sąsiednie zawartości sterty lub powodując błąd na niezmapowanej stronie.

W module ThreadX z ochroną pamięci żądanie kolejki trafia do warstwy dyspozytorskiej Module Managera, która przekazuje liczbę słów zamiast liczby bajtów do sprawdzenia zakresu. Powoduje to odczyt w trybie uprzywilejowanym do 3 * message_size bajtów poza dozwolony obszar pamięci modułu, a odczytane dane trafiają do obszaru komunikatów kolejki.

Dekoder JPEG GUIX odczytuje cztery rodzaje segmentów znaczników bez sprawdzenia, czy każdy z nich jest wystarczająco długi. Obcięty segment powoduje odczyt poza bufor obrazu wywołującego, a zerowy współczynnik próbkowania chrominancji powoduje nieskończoną pętlę dekodowania bloków.

Funkcja _gx_binres_pixelmap_table_load() w loaderze zasobów binarnych GUIX indeksuje tablicę pixelmap wartością odczytaną wprost z pliku zasobu, bez sprawdzenia granic. Spreparowany motyw powoduje zapis do około 256 KB poza koniec tablicy, uszkadzając własny obszar pamięci GUIX.

Funkcje gx_binres_theme_load() i gx_binres_font_load() przyjmują zasób jako wskaźnik GX_UBYTE * bez długości, a struktura GX_BINRES_DATA_INFO nie ma pola na rozmiar. Zasób deklarujący więcej danych niż zawiera jest odczytywany poza swój koniec, a przesunięcie z pliku jest zamieniane na wskaźnik bez sprawdzenia granic.

Dekoder JPEG GUIX nie wymusza kolejności znaczników JPEG. Plik umieszczający drugi nagłówek ramki SOF0 po SOS powoduje ponowne uruchomienie parsera nagłówka po przydzieleniu bufora wyjściowego, a dekoder zwraca GX_SUCCESS i publikuje GX_PIXELMAP o wymiarach i data_size przekraczających alokację.

W MinIO do wersji RELEASE.2025-10-15T17-29-55Z funkcja globalDeploymentID/SessionTokenAuthenticate w pliku cmd/common-main.go komponentu Embedded Console używa zaszyfrowanego na stałe klucza kryptograficznego. Atak można przeprowadzić zdalnie, a exploit został publicznie ujawniony.

W Nerimity Desktop do wersji 2.2.2 funkcja shell.openExternal w pliku src/mainWindow.js komponentu Window Open Handler nieprawidłowo autoryzuje obsługę niestandardowych schematów URL. Manipulacja argumentem url pozwala na zdalne wykonanie ataku, a exploit został publicznie ujawniony.

Biblioteka launch-editor przed wersją 2.14.2 nie wymusza traktowania ścieżki pliku jako argumentu pozycyjnego. Jeśli atakujący utworzy plik zaczynający się od plusa lub minusa, wybrany edytor (Vim, gVim, MacVim, Emacs, Emacsclient, Notepad++ z pluginem) zinterpretuje nazwę pliku jako flagę wiersza poleceń, co może doprowadzić do nadpisania plików lub wykonania dowolnych poleceń.

Biblioteka launch-editor przed wersją 2.14.2 nie escapowała znaku % na Windows podczas przekazywania argumentu do cmd. Jeśli zmienna środowiskowa zawierała złośliwą wartość, mogło dojść do wykonania jej zawartości.

W bibliotece filelock od wersji 3.22.0 do 4.2.1 mechanizm SoftFileLock ufał sfałszowanemu identyfikatorowi procesu w znaczniku, który atakujący mógł modyfikować, ale nie usuwać. Umożliwiało to innemu procesowi tego samego konta lub rootowi działanie jako confused deputy, usunięcie aktywnego znacznika i dopuszczenie kolejnego posiadacza blokady.

W bibliotece filelock od wersji 4.1.0 do 4.2.1 mechanizm ReadWriteLock mógł usuwać losowy prywatny katalog twardych dowiązań .filelock-* podczas czyszczenia. Inny lokalny użytkownik z prawem zmiany nazw w katalogu nadrzędnym bez sticky bit mógł obserwować aktywną nazwę lub sfałszować nazwę sweep i podmienić katalog siostrzany do usunięcia.

W bibliotece filelock od wersji 3.20.4 do 4.0.9 mechanizmy ReadWriteLock i AsyncReadWriteLock rozwiązywały ścieżkę blokady i przekazywały ją do SQLite bez odrzucenia końcowego dowiązania symbolicznego. Inny lokalny użytkownik mogący tworzyć nazwy w katalogu blokady mógł przekierować tworzenie bazy danych lub rozdzielić wzajemne wykluczenie między celami.

W bibliotece filelock od wersji 3.22.0 do 4.2.1 mechanizm SoftFileLock mógł usunąć aktywny znacznik po tym, jak atakujący zwolnił własny znacznik po odczycie stanu nieaktualnego, uczciwy konkurent utworzył następcę na ponownie użytym i-węźle, a czas modyfikacji następcy nie był nowszy niż zapisana obserwacja. Prowadziło to do usunięcia aktywnego znacznika i dopuszczenia dwóch posiadaczy.