Katalog podatności CVE

W trybie serwera pgAdmin 4 występuje luka w walidacji ścieżek: funkcja check_access_permission() sprawdzała jedną ścieżkę, a wywołujący używali innej, co pozwalało na odczyt, zapis, usuwanie lub przenoszenie plików poza katalogiem przechowywania użytkownika. Dodatkowo podwójne dekodowanie ścieżek folderów i brak separatora przy łączeniu ścieżek umożliwiały dostęp do katalogów innych użytkowników lub całego systemu. Podatność dotyczy wersji pgAdmin 4 przed 9.19 i nie występuje w trybie desktop.

W trybie serwera pgAdmin 4 prowadzi osobne konta dla każdego źródła uwierzytelniania, więc ta sama nazwa użytkownika może istnieć jako konto wewnętrzne i LDAP. Po uwierzytelnieniu przez LDAP lub Kerberos pgAdmin wybierał konto do zalogowania wyłącznie na podstawie nazwy użytkownika, bez sprawdzenia źródła uwierzytelnienia, co pozwalało na przejęcie sesji innego konta wraz z jego rolami, serwerami i zapisanymi hasłami do baz danych.

W trybie serwerowym pgAdmin 4 mechanizm blokady konta wewnętrznego po przekroczeniu limitu nieudanych logowań (domyślnie 3) można obejść na kilka sposobów. Luki w widokach Flask-Security, w dopasowywaniu nazwy użytkownika (wielkość liter) oraz w interakcji z innymi źródłami uwierzytelniania (LDAP, webserver, Kerberos) pozwalają nieuwierzytelnionemu atakującemu na nieograniczone zgadywanie haseł do dowolnego konta wewnętrznego, w tym administratora. Dodatkowo możliwe są nieautoryzowane resetowania haseł i ujawnienie konfiguracji serwera w oknie About.

W wersjach Secret Server on-prem starszych niż 12.3.1 użytkownik w określonych warunkach mógł przesłać niepodpisany JWT i w odpowiedzi otrzymać uprawnienia cloudadmin. Umożliwia to eskalację uprawnień do poziomu administracyjnego.

W wersjach Secret Server on-prem starszych niż 12.3.1 użytkownik mógł spowodować wygenerowanie kodu PIN drugiego czynnika dla dowolnego konta bez wcześniejszego uwierzytelnienia, a następnie pominąć początkowy etap logowania i uwierzytelnić się wyłącznie drugim czynnikiem.

W wersjach Secret Server on-prem starszych niż 12.3.1 aplikacja nie zawsze weryfikowała kod PIN ani kontrolę biometryczną podczas korzystania z urządzenia zgodnego z FIDO2. Może to pozwolić na obejście dodatkowego czynnika uwierzytelniania.

Wtyczka WordPress All In One Login w wersjach do 2.4.1 zawiera podatność na cross-site scripting (XSS), którą można wykorzystać bez uwierzytelnienia.

Wtyczka WordPress LeadSnap w wersjach do 1.25 zawiera podatność na wstrzyknięcie obiektu PHP (PHP Object Injection), którą można wykorzystać bez uwierzytelnienia.

Podatność typu cross-origin request forgery w WIT SynApps Runtime do wersji 1.4.11 pozwalająca atakującym podać dowolny adres docelowy podczas wdrażania kontrolera, co powoduje wysyłanie przez przeglądarkę ofiary żądań odkrywania do hostów wskazanych przez atakującego. Atakujący może wykorzystać przeglądarkę ofiary do sondowania adresów loopback, lokalnych nazw hostów lub hostów wewnętrznych i inicjowania procesu rejestracji w instancjach REDY, przekraczając granice segmentacji IT/OT.

Podatność typu pre-authentication reflected cross-site scripting w WIT SynApps Runtime do wersji 1.4.11 pozwalająca nieuwierzytelnionym atakującym wstrzyknąć i wykonać dowolny JavaScript poprzez spreparowany parametr zapytania LINK wysłany do punktu końcowego /System/Session-1. Atakujący mogą wykorzystać tę lukę do przechwytywania poświadczeń, manipulacji procesem logowania, dostępu do danych widocznych w przeglądarce i wykonywania żądań same-origin do punktów końcowych kontrolera.

WIT SynApps Runtime do wersji 1.4.11 zawiera podatność związaną z zaszytymi na stałe poświadczeniami. Statyczne wartości OAuth clientId i clientSecret są osadzone w JavaScripcie dostarczanym do frontendu (np. w parameters.js), co pozwala nieuwierzytelnionemu atakującemu je odzyskać.

Wtyczka WordPress GS Testimonial Slider w wersjach do 3.3.10 zawiera podatność na wstrzyknięcie obiektu PHP (PHP Object Injection) możliwą do wykorzystania przez użytkownika z rolą współautora.

W silniku zapytań jednostopniowych Apache Pinot występuje luka w autoryzacji. Gdy włączona jest kontrola dostępu brokera, silnik autoryzuje tylko tabelę wymienioną w klauzuli FROM zapytania, pomijając tabelę wymiaru wskazywaną przez funkcję `lookup()`. Uwierzytelniony użytkownik uprawniony do co najmniej jednej tabeli może odczytywać kolumny z dowolnej tabeli wymiaru w klastrze, w tym tabel, do których nie ma dostępu, oraz pobierać dowolne wiersze, podając wartości klucza głównego. Filtry bezpieczeństwa na poziomie wiersza również nie są stosowane. Luka dotyczy wersji do 1.5.1 i została naprawiona w 1.6.0.

Wtyczka WordPress Enable Media Replace w wersjach do 4.2.2 zawiera podatność na wstrzyknięcie obiektu PHP (PHP Object Injection) możliwą do wykorzystania przez użytkownika z rolą subskrybenta.

Ten identyfikator CVE został odrzucony lub wycofany przez organizację CVE Numbering Authority. Brak dostępnych informacji o podatności.

Ten identyfikator CVE został odrzucony lub wycofany przez organizację CVE Numbering Authority. Brak dostępnych informacji o podatności.

praktor to orkiestrator Claude Code z obsługą Telegrama, izolacją Dockera i interfejsem Mission Control. W wersjach przed 0.9.1 oba miejsca przesyłania plików w Telegramie w `internal/telegram/bot.go` łączą nazwę pliku kontrolowaną przez atakującego ze ścieżką docelową bez sanityzacji, a `path.Join` redukuje przejście do katalogu nadrzędnego. Zdalny użytkownik Telegrama mogący wysłać wiadomość do bota może zapisywać poza `uploads/` w trwałym obszarze roboczym agenta zamontowanym w `/workspace/agent`; ponieważ `allow_from: []` domyślnie zezwala wszystkim nadawcom, w tej konfiguracji nie jest wymagane wcześniejsze uwierzytelnienie. Atakujący może umieścić lub nadpisać pliki `CLAUDE.md`, instrukcji, umiejętności, hooków lub konfiguracji, które agent Claude odczytuje i na których działa w kolejnych uruchomieniach, zamieniając przesłanie dokumentu w trwałe wstrzyknięcie instrukcji. Zademonstrowany zakres dowolnego zapisu to trwały wolumen obszaru roboczego agenta, a nie nieograniczony zapis do systemu plików hosta. Problem naprawiono w wersji 0.9.1.

Pistache (biblioteka REST w C++) w wersjach 0.0.5–0.4.26 używa std::regex_replace() z wyrażeniem //+ do zwijania kolejnych ukośników w SegmentTreeNode::sanitizeResource(). Przy libstdc++ ścieżka z dziesiątkami tysięcy kolejnych ukośników powoduje głęboką rekurencję, wyczerpanie stosu i awarię procesu.

mouse07410/asn1c to kompilator ASN.1. W wersjach przed 1.2.5 dekodowanie `OPEN TYPE` może spowodować wyłuskanie niezainicjowanego wskaźnika członka i awarię programu. Funkcje `OPEN_TYPE_aper_get`, `OPEN_TYPE_ber_get`, `OPEN_TYPE_oer_get` i `OPEN_TYPE_uper_get` mają wspólny wzorzec: warunkowe sprawdzenie null na `*memb_ptr2` resetuje obecność tylko gdy członek istnieje, ale następnie bezwarunkowo oblicza wartość wewnętrzną z tego wskaźnika i przesunięcia członka. Jeśli członek `OPEN TYPE` nie został przydzielony, arytmetyka na wskaźniku null i późniejszy odczyt powodują segfault. Problem naprawiono w wersji 1.2.5.

W serwerze MCP do odczytu PDF (PDF Reader MCP) w wersjach 2.2.0–3.0.0, po włączeniu transportu HTTP, nagłówek X-API-Key nie jest w ogóle weryfikowany, mimo że logi startowe informują o włączonej autoryzacji. W efekcie endpoint /mcp przyjmuje nieuwierzytelnionych klientów, a przy domyślnym adresie 0.0.0.0 każdy, kto ma dostęp do portu, może wywoływać narzędzia PDF i czytać pliki PDF dostępne dla procesu serwera. Źródła URL pozwalają też na ograniczony SSRF (prywatne adresy i loopback są domyślnie blokowane).