Katalog podatności CVE

Roundcube Webmail w wersjach przed 1.6.20 oraz 1.7.x przed 1.7.5 przekazuje potencjalnie niebezpieczną zawartość do ImageMagick podczas zmiany rozmiaru obrazów. Formaty SVG i EPS były akceptowane jako prawidłowe typy obrazów przy przesyłaniu zdjęć kontaktów i mogą odwoływać się do zewnętrznych zasobów oraz wywoływać delegaty ImageMagick.

Roundcube Webmail przed 1.6.20 oraz 1.7.x przed 1.7.5 zawiera prymityw wstrzykiwania obiektów w rcube_session::unserialize(). Klucz sesji z prefiksem „!” był traktowany jako pozbawiony wartości, a rekonstruowany ciąg serializowany był emitowany z kluczem bez odpowiadającej wartości, co desynchronizowało resztę danych wejściowych i powodowało interpretację kolejnych danych sesji jako wartości serializowanej. Daje to atakującemu mogącemu wpływać na przechowywane dane sesji prymityw wstrzykiwania obiektów PHP.

Roundcube Webmail przed 1.6.20 i 1.7.x przed 1.7.5 jest podatny na wstrzyknięcie poleceń IMAP. Zdalny uwierzytelniony atakujący może wykorzystać sekwencje CRLF wstrzyknięte do parametru _flag akcji mail/mark, aby wykonać dowolne polecenia IMAP.

Roundcube Webmail w wersjach przed 1.6.20 i 1.7.x przed 1.7.5 jest podatny na wstrzyknięcie nagłówka wiadomości e-mail. Funkcja rcmail_sendmail::extract_inline_images() używała typu MIME pobranego z URI danych obrazu wbudowanego bez jego walidacji, więc zdalny uwierzytelniony atakujący mógł wstrzyknąć dowolne nagłówki części MIME do wychodzącej wiadomości, umieszczając sekwencje CRLF w tym typie MIME. Poprawka upstream waliduje typ MIME za pomocą rcube_mime::is_mimetype_valid().

Frappe Framework przed wersją 16.33.0 zawiera podatność blind SQL injection w metodzie frappe.desk.doctype.event.event.get_events, która nie neutralizuje poprawnie danych wejściowych użytkownika przed umieszczeniem ich w zapytaniach SQL. Uwierzytelnieni atakujący mogą wysyłać spreparowane dane do get_events i wnioskować o wynikach zapytań na podstawie zachowania aplikacji, aby wyodrębnić poufne informacje z bazy danych.

Vyper w wersjach od 0.4.0b1 do 0.5.0b1 błędnie kompiluje stałe, których nie można rozwinąć, oraz pominięte argumenty domyślne z importowanych modułów, ponieważ parse_Name rozwiązuje ich nazwy w zakresie funkcji używającej, a nie w miejscu deklaracji. Gdy parametr, zmienna lokalna lub zmienna pętli kontraktu dzieli taką nazwę, dane wejściowe pod wpływem atakującego mogą zastąpić zamierzoną wartość, w tym wartości poza zakresem dla wąskich typów, takich jak uint8, psując logikę walidacji lub księgowania.

Obot przed wersją 0.26.0 zawiera podatność obejścia uwierzytelniania w przepływie logowania CLI, która pozwala nieuwierzytelnionym atakującym ukraść klucze API poprzez wybór identyfikatorów żądań tokenów. Atakujący może utworzyć żądanie tokenu przez POST /api/token-request, wysłać link logowania zalogowanemu użytkownikowi i pobrać wynikowy nie wygasający klucz API, aby przejąć konto ofiary.

OpenRemote w wersjach od 1.2.0 do 1.31.0 zawiera lukę braku autoryzacji w GatewayServiceResource, która pozwala każdemu uwierzytelnionemu użytkownikowi na uruchamianie, zatrzymywanie i odpytywanie tuneli bramy bez roli administracyjnej. Atakujący może wysyłać żądania POST lub DELETE do punktu końcowego tunelu bramy, aby otworzyć trwałe dwukierunkowe obwody TCP do sieci bramy brzegowej lub zniszczyć tunele operatora.

Wtyczka Grav Login od 3.6.0 przed 3.9.13 zawiera lukę braku autoryzacji w zadaniu login.invite, która pozwala autorom stron na uzyskanie kont superużytkownika. Atakujący może zdefiniować w frontmatter strony formularz zaproszenia przyznający uprawnienia super, przesłać go bez uwierzytelnienia i zarejestrować zaproszony adres z pełną kontrolą nad witryną.

Traefik przed wersją 2.11.58 i 3.7.13 zawiera podatność obejścia uwierzytelniania, która pozwala nieuwierzytelnionym klientom pominąć sprawdzanie certyfikatów klienta, ponieważ zanegowane matchery Host są liczone jako obsługiwane domeny. Atakujący może dotrzeć do backendów chronionych przez RequireAndVerifyClientCert, gdy reguła routera z !Host() tworzy konflikt opcji TLS, który powoduje powrót do opcji domyślnych.

Traefik w wersjach 2.11.0 przed 2.11.58 oraz 3.0.0 przed 3.7.14 przechowuje swój backendowy round tripper NTLM/Kerberos w slocie połączenia klienta, który nie jest kluczowany przez ServersTransport, więc konfiguracja klienta TLS jednej usługi jest ponownie używana dla backendu innej usługi. Nieuwierzytelniony klient może uzbroić slot poprzez backend wysyłający wyzwanie NTLM lub Negotiate, a następnie dotrzeć do innej usługi na tym samym połączeniu keep-alive, omijając jej główne CA, nazwę serwera i weryfikację certyfikatu.

Traefik od wersji 3.7.0 przed 3.7.14 zawiera podatność obejścia uwierzytelniania w providerze Kubernetes Ingress-NGINX, który przekazuje nagłówki Ssl-Client-* dostarczone przez klienta na router HTTP w postaci jawnej. Gdy ssl-redirect jest wyłączony wraz z auth-tls-pass-certificate-to-upstream, nieuwierzytelnieni atakujący mogą wysłać Ssl-Client-Verify: SUCCESS z wybranym podmiotem i wystawcą certyfikatu, aby podszyć się pod tożsamości mTLS.

Traefik w wersjach 2.11.0–2.11.57 oraz 3.0.0–3.7.13 zawiera obejście uwierzytelniania polegające na tym, że pierwsze żądanie wstępnie uwierzytelnione tokenem Authorization: Negotiate uwierzytelnia gniazdo w globalnie współdzielonej puli połączeń backendu, która nigdy nie jest izolowana. Nieuwierzytelnieni atakujący na osobnych połączeniach frontendu mogą otrzymać to gniazdo powiązane z NTLM/Kerberos i wykonywać odczyty lub zapisy z tożsamością ofiary.

Traefik w wersji od 3.7.0 przed 3.7.14 zawiera podatność niewłaściwego uwierzytelniania w providerze Kubernetes Ingress NGINX, która łączy certyfikaty CA klienta, gdy nazwy auth-tls-secret kolidują po normalizacji kropek na myślniki. Atakujący posiadający certyfikaty z CA innego hosta mogą uzyskać dostęp do hosta wymagającego własnego CA klienta, podczas gdy legalni klienci tego hosta są odrzucani.

Traefik od wersji 3.2.0 przed 3.7.14 zawiera podatność obejścia uwierzytelniania w eksperymentalnej puli połączeń FastProxy, która nie przypisuje połączeń backendu uwierzytelnionych przez NTLM/Negotiate do ich połączenia frontendowego. Nieuwierzytelnieni klienci mogą otrzymać pulowane połączenie keep-alive backendu, w którym ofiara zakończyła uzgadnianie NTLM lub Negotiate, co pozwala im czytać dane ofiary i działać jako ofiara.

W Traefik w wersjach od 3.7.13 do 3.7.14 występuje obejście kontroli dostępu w providerze Kubernetes Ingress NGINX. Router HTTP generowany dla Ingressów z ssl-passthrough na punktach wejściowych bez TLS nie stosuje adnotacji kontroli dostępu, co pozwala nieuwierzytelnionym atakującym uzyskać dostęp do backendów chronionych przez auth-type, auth-url lub whitelist-source-range bez żadnego logowania.

Traefik przed wersją 2.11.58 i 3.7.14 zawiera podatność obejścia uwierzytelniania w sprawdzaniu SNI, które jest pomijane, gdy stan TLS żądania jest nil. Nieuwierzytelnieni klienci mogą wysyłać żądania HTTP/2 z pseudo-nagłówkiem :scheme http przez TLS w kompilacjach Go 1.27, aby dotrzeć do routerów wymagających certyfikatów klienta bez przedstawiania takiego certyfikatu.

W systemie php-travel-agency-system (oretom23) w pliku admin/insert.php w obsłudze wstawiania występuje podatność SQL injection wynikająca z manipulacji argumentami costomer_id, payment_type, amount, description, user, uploadimage, full_name i visa_no. Atak można przeprowadzić zdalnie, a publiczny exploit jest już dostępny; projekt nie odpowiedział na zgłoszenie.

GitLab CE/EE w wersjach od 10.1 przed 19.3.6, 19.4 przed 19.4.3 oraz 19.5 przed 19.5.1 zawiera błąd nieprawidłowej sanityzacji danych wejściowych w ścieżce wyszukiwania adresu e-mail LDAP używanej podczas łączenia tożsamości OmniAuth. Gdy jednocześnie włączone są OmniAuth SAML i automatyczne łączenie LDAP, uwierzytelniony użytkownik może przejąć istniejące konto oparte na LDAP bez interakcji ofiary.

GitLab CE/EE we wszystkich wersjach od 18.3 przed 19.3.6, 19.4 przed 19.4.3 i 19.5 przed 19.5.1 zawiera podatność, w której nieuwierzytelniony użytkownik mógł zatruć współdzielony dokument odkrywania OAuth/OIDC w pamięci podręcznej, aby przekierować niektóre przepływy do zewnętrznie kontrolowanego serwera, z powodu niewłaściwego zaufania do wartości dostarczonych przez użytkownika podczas konstruowania adresów URL punktów końcowych w odpowiedziach odkrywania w pamięci podręcznej.