Katalog podatności CVE

W protokole PAPI (protokół zarządzania punktami dostępowymi Aruba) systemu AOS-8 występuje podatność typu command injection, która może prowadzić do nieuwierzytelnionego zdalnego wykonania kodu poprzez wysłanie specjalnie spreparowanych pakietów na podatny port UDP. Skuteczne wykorzystanie pozwala na wykonanie dowolnego kodu z uprawnieniami uprzywilejowanego użytkownika.

W protokole PAPI systemu AOS-8 występuje przepełnienie bufora, które może pozwolić nieuwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu na obejście istniejących mechanizmów uwierzytelniania. Skuteczne wykorzystanie może umożliwić uzyskanie dostępu administracyjnego, modyfikację konfiguracji systemu oraz dostęp do poufnych danych lub ich manipulację.

Podatność typu authentication bypass w demonie SSH systemu AOS-8 pozwala nieuwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu obejść istniejące mechanizmy uwierzytelniania. Skuteczne wykorzystanie pozwala uzyskać uprawnienia administracyjne i całkowicie przejąć host AOS-8.

Podatność w podatnym interfejsie systemu AOS-10 może pozwolić nieuwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu na przeprowadzenie ataków wstrzyknięcia SQL na instancję AOS-10. Skuteczne wykorzystanie może pozwolić atakującemu na wykonanie dowolnych poleceń w systemie operacyjnym.

Podatności polegające na ujawnieniu poufnych informacji w podatnym interfejsie systemu AOS-10 mogą pozwolić nieuwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu na pozyskanie poufnych informacji z podatnego systemu. Skuteczne wykorzystanie może pozwolić atakującemu na wykonanie dowolnych poleceń w systemie operacyjnym.

Podatność w interfejsie zarządzania opartym na web systemu AOS może pozwolić nieuwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu na przeprowadzenie ataków wstrzyknięcia SQL na instancję AOS. Skuteczne wykorzystanie może pozwolić atakującemu na wykonanie dowolnych poleceń w systemie operacyjnym.

W interfejsie systemu AOS-10 występują podatności typu buffer overflow, które mogą prowadzić do nieuwierzytelnionego zdalnego wykonania kodu. Skuteczne wykorzystanie pozwala na wykonanie dowolnego kodu z uprawnieniami uprzywilejowanego użytkownika w systemie operacyjnym.

Podatność w interfejsie systemu AOS-8 może pozwolić nieuwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu obejść istniejące mechanizmy uwierzytelniania i uruchomić dowolne polecenia na hoście. Skuteczne wykorzystanie pozwala na wykonanie dowolnych poleceń jako root w systemie operacyjnym, co prowadzi do całkowitego przejęcia systemu.

Podatność w interfejsie systemu AOS-8 umożliwia nieuwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu przeprowadzenie ataków SQL injection. Skuteczne wykorzystanie może pozwolić na wykonanie dowolnych poleceń w systemie operacyjnym.

Podatność w interfejsie systemu AOS-8 umożliwia nieuwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu przeprowadzenie ataków SQL injection. Skuteczne wykorzystanie może pozwolić na wykonanie dowolnych poleceń w systemie operacyjnym.

Podatności typu buffer overflow w interfejsie systemu AOS-10 mogą prowadzić do nieuwierzytelnionego zdalnego wykonania kodu poprzez wysłanie specjalnie spreparowanych pakietów. Skuteczne wykorzystanie pozwala na wykonanie dowolnego kodu z uprawnieniami uprzywilejowanego użytkownika.

W interfejsie systemu AOS-8 występują podatności typu command injection, które mogą pozwolić nieuwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu na uruchomienie dowolnych poleceń na hoście po spełnieniu określonych warunków wstępnych niezależnych od atakującego. Skuteczne wykorzystanie może pozwolić na wykonanie dowolnych poleceń w systemie operacyjnym.

Podatności typu authentication bypass w interfejsie systemu AOS-10 mogą pozwolić nieuwierzytelnionemu zdalnemu atakującemu na uruchomienie dowolnych poleceń na hoście po spełnieniu określonych warunków wstępnych niezależnych od atakującego. Skuteczne wykorzystanie może pozwolić na wykonanie dowolnych poleceń w systemie operacyjnym.

Wasmtime w wersjach 39.0.0 przed 48.0.4 oraz 49.0.0 przed 49.0.2 zawiera przepełnienie bufora stosu, które pozwala złośliwym gościom zapisać około 16 KB na natywnym stosie poprzez niezwalidowane typy wyników asynchronicznych wywołań zwrotnych. Atakujący może dostarczyć komponenty z błędnie otypowanymi funkcjami callback component-model-async, aby nadpisać adresy powrotu, powodując awarię hosta lub ucieczkę z piaskownicy.

Incus przed 6.0.7, 6.1.0 przed 7.0.2 oraz 7.1.0 przed 7.5.0 zawiera podatność na dowolny zapis plików, która pozwala złośliwym źródłom migracji zapisywać pliki hosta poprzez umieszczanie dowiązań symbolicznych w transferowanych wolumenach. Atakujący może spreparować strumienie rsync lub btrfs receive z dowiązaniem takim jak rootfs wskazującym na katalog główny hosta, zapisując pliki jako root i prowadząc do pełnego przejęcia hosta.

Incus 7.0.0 przed 7.0.2 oraz 7.1.0 przed 7.5.0 zawiera podatność na path traversal, która pozwala klientom mogącym tworzyć instancje zapisywać pliki na hoście. Wada wynika z niezwalidowanych nazw zależnych wolumenów niestandardowych w plikach index.yaml kopii zapasowych instancji. Atakujący może zaimportować spreparowaną kopię zapasową z sekwencjami ../ w nazwach zależnych wolumenów, aby utworzyć katalogi należące do roota z kontrolowaną zawartością, prowadząc do pełnego przejęcia hosta.

LiteLLM to serwer proxy (AI Gateway) do wywoływania API LLM w formacie OpenAI (lub natywnym). Od wersji 1.87.0 do 1.100.4, 1.101.3, 1.102.2, 1.103.1 i 1.104.0-rc.2 proxy używa jednego kontekstu kryptograficznego dla sekretów w spoczynku i tokenów sesji, co pozwala uwierzytelnionemu użytkownikowi wewnętrznemu na spreparowanie metadanych zawierających sfałszowane poświadczenie administratora, które zostanie zaszyfrowane i zwrócone przez przepływ klucza API. Odtworzenie tego szyfrogramu jako tokenu bearer powoduje, że proxy ufa sfałszowanej tożsamości administratora proxy, umożliwiając dostęp administracyjny i dowolne polecenia przez endpoint MCP stdio. Wersje od 1.87.0 do 1.90.x wymagają włączenia EXPERIMENTAL_UI_LOGIN, natomiast wersje po 1.91.0 są podatne w konfiguracji domyślnej. Problem naprawiono w LiteLLM 1.100.4, 1.101.3, 1.102.2, 1.103.1 i 1.104.0-rc.2.

W localstack 4.9.2 odkryto problem pozwalający atakującym na wykonanie dowolnego kodu za pomocą spreparowanej treści hostowanej pod dostępnym w sieci adresem URL. Gdy taki URL zostanie przekazany jako templateURL do punktu końcowego _localstack/cloudformation/deploy, hostowana treść może zostać wykonana w kontekście kontenera Docker.

Bytebase 0.12.0 przed 1.0.1 zawiera podatność na obejście uwierzytelniania, która pozwala nieuwierzytelnionym atakującym zalogować się jako dowolny użytkownik. Wada wynika z zaufania do konfiguracji dostawcy GitLab dostarczanej przez klienta w endpoincie POST /api/auth/login/GITLAB_SELF_HOST. Atakujący może ustawić instanceUrl na kontrolowany przez siebie serwer, który zwraca aktywnego użytkownika z wybranym adresem e-mail. Bytebase następnie wydaje tokeny sesji dla tego podmiotu, pozwalając atakującym podszyć się pod istniejących użytkowników, w tym Ownera, lub tworzyć nowych członków.

W OCO-Server przed wersją 1.2.3 endpoint rejestracji Apple MDM (frontend/api-mdm.php) weryfikuje podpisany plist żądania rejestracji z flagą PKCS7_NOVERIFY, co wyłącza walidację łańcucha certyfikatów i zaufania. W efekcie atakujący może podpisać sfałszowany plist dowolnym certyfikatem self-signed, podając numer seryjny znanego urządzenia, i nieuwierzytelnionym żądaniem uzyskać tożsamość MDM ofiary (certyfikat i klucz prywatny) oraz nadpisać rekord urządzenia w bazie.