Katalog podatności CVE

Podatność w integracji Metalama z Visual Studio na Windows polega na deserializacji komunikatów z lokalnego nazwanego potoku bez ograniczenia typów CLR, które mogą być utworzone. Poprzez potok o przewidywalnej nazwie lokalny proces tego samego użytkownika może wysłać spreparowane komunikaty prowadzące do wykonania dowolnego kodu w procesie Visual Studio. Domyślne uprawnienia potoku ograniczają zapis do zalogowanego użytkownika, więc nie następuje eskalacja uprawnień.

Metalama przed wersjami 2025.1.18, 2026.0.25 i 2026.1.19 ładuje i wykonuje zestawy kompilacyjne z przewidywalnych katalogów tymczasowych, ufając istniejącym artefaktom na podstawie plików znacznikowych. Na Linuksie i macOS katalog tymczasowy jest zapisywalny dla wszystkich, co pozwala lokalnemu użytkownikowi na wcześniejsze utworzenie struktury katalogów i umieszczenie złośliwej biblioteki DLL. Gdy uprzywilejowany deweloper lub konto kompilacji uruchomi kompilację, Metalama wykona tę bibliotekę w procesie kompilatora, IDE lub MSBuild.

ag-psd przed wersją 31.0.0 pozwala funkcji readPsd() na alokację buforów obrazu i warstw na podstawie deklarowanej geometrii PSD przed walidacją względem dostępnych danych. Mały plik PSD deklarujący ogromne wymiary może wymusić alokację wielu gigabajtów pamięci, prowadząc do wyczerpania pamięci i zakończenia procesu. Wersja 31.0.0 dodaje limit alokacji dla obrazu złożonego, ale pełne pokrycie ścieżki alokacji prostokątów warstw nie jest potwierdzone.

Filecoin Pin przed wersją 1.1.0 ma błędne wykrywanie forków w akcji GitHub upload, które sprawdza tylko event.pull_request. W dwuprzepływowym wzorcu workflow_run nie ma tego zdarzenia, więc isForkPR jest fałszywe i artefakt z niezaufanego forka jest przesyłany z użyciem portfela właściciela repozytorium. Zewnętrzny współtwórca może spowodować nieautoryzowane wydatki z portfela Filecoin.

NovumOS przed wersją 0.25-beta.1 uruchamia interpreter Nova w pierścieniu 0 z nieograniczonym dostępem do pamięci jądra. Załadowanie złośliwego skryptu .nv przez powłokę pozwala lokalnemu użytkownikowi na wykonanie kodu z uprawnieniami jądra bez kontroli bezpieczeństwa. Wykonywanie skryptów nie jest izolowane w pierścieniu 3.

Podatność przepełnienia bufora na stosie i zapisu poza granicami w Thales Sentinel Keys Server na Windows. Serwer nie sprawdza długości pierwszego pola w komunikacie wejściowym, co lokalny atakujący może wykorzystać do wykonania kodu z uprawnieniami NT AUTHORITY\SYSTEM i eskalacji uprawnień.

OpenVM przed wersją 1.7.0 (oraz w wersjach 2.0 i 2.1 prerelease) ma podatność w OpenVmHalo2Verifier.verify, gdzie surowe dane calldata z proofData mogą wywołać inną funkcję zewnętrzną zamiast weryfikatora, co pozwala zaakceptować dowolne zobowiązania aplikacji i wartości publiczne bez sprawdzenia dowodu.

OpenVM przed wersją 1.7.0 (oraz w wersjach 2.0 i 2.1 prerelease) ma podatność w MemoryMerkleAir, która nie zabrania wierszy rozszerzenia Merkle przy parent_height = 0 lub poniżej, gdy expand_direction != 0. Złośliwy prover może sfabrykować poddrzewo i zmienić zakorzeniony root pamięci bez odpowiedniej operacji pamięci, podważając poprawność dowodów OpenVM.

MyTube przed wersją 1.10.3 rejestruje trasy statyczne i chmurowe przed API, przez co pozostają one poza stosem uwierzytelniania nawet przy loginEnabled=true. Nieuwierzytelnieni klienci mogą uzyskać dostęp do filmów, miniatur, awatarów, napisów i podpisanych adresów URL w chmurze.

W MyTube przed wersją 1.10.3 backend nie egzekwuje ograniczenia roli gościa do publicznych treści, gdy włączone jest logowanie i skonfigurowane hasło gościa. Filtr w interfejsie działa tylko po stronie klienta, a middleware i warstwa dostępu do plików nie sprawdzają roli ani widoczności, więc gość może wyliczyć i pobrać ukryte nagrania wraz ze ścieżkami plików.

W operatorze OSAC (rewizja 8220502) komponent console-proxy parsuje dane kubeconfig z Sekretu Kubernetes bez sanityzacji konfiguracji rest.Config. Osoba mogąca tworzyć lub modyfikować odpowiednio oznaczony Sekret może dostarczyć wtyczkę exec poświadczeń, co prowadzi do uruchomienia dowolnego procesu jako konto usługi console-proxy, a kontrolowany adres serwera umożliwia SSRF z podu proxy.

W RAGFlow od wersji 0.25.2 do 0.27.3 endpoint POST /api/v1/agents/chat/completions wywołuje completion_openai i zwraca wynik przez gałąź zgodną z OpenAI, zanim UserCanvasService.accessible() sprawdzi uprawnienia do agenta. Uwierzytelniony użytkownik znający UUID prywatnego agenta innego użytkownika może go uruchomić i odczytać wynik w poprzek granicy użytkownika lub tenanta.

W Pi-hole od wersji 6.4.2 do 6.5 zadanie cron updatecheck.sh uruchamiane jako root wykonuje truncate -s 0 i chmod 644 na /etc/pihole/versions, podążając za dowiązaniami symbolicznymi w katalogu należącym do użytkownika pihole. Atakujący działający jako pihole może podstawić dowiązanie, aby obciąć lub utworzyć dowolny plik roota albo uczynić wrażliwy plik czytelnym dla wszystkich.

W Pi-hole przed wersją 6.5 funkcja getFTLPID() w utils.sh waliduje plik /run/pihole-FTL.pid za pomocą expr, odrzucając tylko wartości, których pierwszy znak nie jest cyfrą. Atakujący z kodem wykonawczym jako pihole może zapisać wyrażenie arytmetyczne zaczynające się od cyfry, które jest następnie ewaluowane przez Bash jako root, umożliwiając wykonanie podstawienia poleceń.

W draw.io Desktop przed wersją 31.5.2 aplikacja Windows uruchamiała powershell i attrib po samej nazwie pliku wykonawczego. Gdy draw.io nie był uruchomiony, otwarcie diagramu z Eksploratora plików ustawiało katalog diagramu jako bieżący katalog roboczy, umożliwiając uruchomienie podstawionego powershell.bat lub attrib.exe z tego katalogu.

W przeglądarce Ladybird przed commitem 209579c funkcja FinalizationRegistry::cleanup() usuwała martwy rekord, zachowywała iterator do następnego rekordu, a następnie wywoływała kontrolowany przez atakującego kod JavaScript. Jeśli callback wywołał unregister() dla następnego rekordu, zachowany iterator wskazywał na zwolniony węzeł, a kolejna iteracja czytała jego pola po zwolnieniu.

W przeglądarce Ladybird przed commitem c0d68bd funkcje CSSStyleSheet.cssRules, insertRule() i deleteRule() nie egzekwowały flagi origin-clean arkusza stylów wymaganym błędem SecurityError, mimo że importowane arkusze cross-origin były poprawnie oznaczane jako nie-origin-clean. Złośliwa strona mogła odczytywać reguły oraz wstawiać i usuwać reguły w arkuszu ofiary, omijając politykę Same-Origin.

W trybie serwera pgAdmin 4 przed wersją 9.19 funkcja get_complete_file_path() usuwała tylko wiodące ukośniki przed połączeniem ścieżki, więc ścieżka typu ../<inny użytkownik>/.pgpass mogła wskazać plik innego użytkownika. Parametr sslkeylogfile był przekazywany do libpq bez zmian, a make_conninfo() nie cytowało nazw parametrów, co pozwalało przemycić dodatkowe pary klucz=wartość.

W pgAdmin 4 przed wersją 9.19, gdy serwer nie miał skonfigurowanego pliku haseł, certyfikatu klienta lub klucza klienta albo wskazany plik nie istniał, pgAdmin pomijał parametr w połączeniu, a libpq używał domyślnych plików konta systemowego uruchamiającego pgAdmin. W trybie serwera każdy użytkownik mógł więc łączyć się z serwerem przy użyciu zapisanych haseł lub certyfikatu konta usługi.

W pgAdmin 4 w trybie serwera libpq wyszukuje usługi połączeń w pliku usług konta systemowego, co pozwala użytkownikom na użycie poświadczeń lub plików certyfikatów tego konta. Podatność dotyczy wersji przed 9.19 i może prowadzić do nieautoryzowanego dostępu do serwerów baz danych.